Shipping costs and delivery speed are calculated based on the delivery location.
The texts hosted here were first published in "Epopteia" and specifically in the special tribute to Dostoevsky that was released in November 1981.
See Description & SpecificationsTop specs
Pages
87
Cover
Soft
Translation
Sotiris P. Gounelas
Publisher
Armos
Despite Dostoevsky's familiar narrative skill and the interesting contrast between the dark Petersburg and the idealistic, almost dreamlike Greek island, The Dream of a Ridiculous Man hardly stands out among his body of work. The philosophical direction of the text is obvious, but the ideas developed now seem rather outdated, lacking the incisiveness or radicalism found in his greatest novels.
The utopia without classes, hatred, or conflict no longer convinces as a vision; it reads more as a simplistic schematization, offering little substantial reflection to the modern reader. Even the author's stance toward religion appears ambivalent, to the point of contradicting the deeply rooted religious positions that characterize his other works.
The hero's final decision to turn his vision into action ends up predictable and without particular dramatic tension, leaving the sense of a text that begins with promise but fails to fulfill it. Nevertheless, Dostoevsky's style remains undeniably distinctive, which may be the strongest asset of an otherwise weak narrative.
Παρά τη γνώριμη αφηγηματική δεξιοτεχνία του Ντοστογιέφσκι και την ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στη σκοτεινή Πετρούπολη και το ιδεαλιστικό, σχεδόν ονειρικό ελληνικό νησί, Το όνειρο ενός γελοίου δύσκολα ξεχωρίζει μέσα στο σύνολο του έργου του. Η φιλοσοφική κατεύθυνση του κειμένου είναι προφανής, όμως οι ιδέες που αναπτύσσονται μοιάζουν πια αρκετά παρωχημένες, χωρίς τη διεισδυτικότητα ή τη ριζοσπαστικότητα που συναντάμε στα κορυφαία του μυθιστορήματα.
Η ουτοπία χωρίς τάξεις, μίσος ή συγκρούσεις δεν πείθει πλέον ως όραμα, διαβάζεται περισσότερο ως μια απλοϊκή σχηματοποίηση, που δεν προσφέρει ουσιαστικό στοχασμό στον σύγχρονο αναγνώστη. Ακόμη και η στάση του συγγραφέα απέναντι στη θρησκεία δείχνει αμφίθυμη, φτάνοντας σε σημείο να αντιφάσκει με τις βαθιά ριζωμένες θρησκευτικές του θέσεις που χαρακτηρίζουν άλλα έργα του.
Η τελική απόφαση του ήρωα να μετατρέψει το όραμά του σε πράξη καταλήγει προβλέψιμη και χωρίς ιδιαίτερη δραματική ένταση, αφήνοντας την αίσθηση ενός κειμένου που ξεκινά με υποσχέσεις αλλά δεν κατορθώνει να τις εκπληρώσει. Παρ’ όλα αυτά, το ύφος του Ντοστογιέφσκι παραμένει αδιαμφισβήτητα ξεχωριστό, στοιχείο που ίσως είναι και το ισχυρότερο ατού ενός κατά τα άλλα αδύναμου αφηγήματος.
Despite Dostoevsky's familiar narrative skill and the interesting contrast between the dark Petersburg and the idealistic, almost dreamlike Greek island, The Dream of a Ridiculous Man hardly stands out among his body of work. The philosophical direction of the text is obvious, but the ideas developed now seem rather outdated, lacking the incisiveness or radicalism found in his greatest novels.
The utopia without classes, hatred, or conflict no longer convinces as a vision; it reads more as a simplistic schematization, offering little substantial reflection to the modern reader. Even the author's stance toward religion appears ambivalent, to the point of contradicting the deeply rooted religious positions that characterize his other works.
The hero's final decision to turn his vision into action ends up predictable and without particular dramatic tension, leaving the sense of a text that begins with promise but fails to fulfill it. Nevertheless, Dostoevsky's style remains undeniably distinctive, which may be the strongest asset of an otherwise weak narrative.
Παρά τη γνώριμη αφηγηματική δεξιοτεχνία του Ντοστογιέφσκι και την ενδιαφέρουσα αντίθεση ανάμεσα στη σκοτεινή Πετρούπολη και το ιδεαλιστικό, σχεδόν ονειρικό ελληνικό νησί, Το όνειρο ενός γελοίου δύσκολα ξεχωρίζει μέσα στο σύνολο του έργου του. Η φιλοσοφική κατεύθυνση του κειμένου είναι προφανής, όμως οι ιδέες που αναπτύσσονται μοιάζουν πια αρκετά παρωχημένες, χωρίς τη διεισδυτικότητα ή τη ριζοσπαστικότητα που συναντάμε στα κορυφαία του μυθιστορήματα.
Η ουτοπία χωρίς τάξεις, μίσος ή συγκρούσεις δεν πείθει πλέον ως όραμα, διαβάζεται περισσότερο ως μια απλοϊκή σχηματοποίηση, που δεν προσφέρει ουσιαστικό στοχασμό στον σύγχρονο αναγνώστη. Ακόμη και η στάση του συγγραφέα απέναντι στη θρησκεία δείχνει αμφίθυμη, φτάνοντας σε σημείο να αντιφάσκει με τις βαθιά ριζωμένες θρησκευτικές του θέσεις που χαρακτηρίζουν άλλα έργα του.
Η τελική απόφαση του ήρωα να μετατρέψει το όραμά του σε πράξη καταλήγει προβλέψιμη και χωρίς ιδιαίτερη δραματική ένταση, αφήνοντας την αίσθηση ενός κειμένου που ξεκινά με υποσχέσεις αλλά δεν κατορθώνει να τις εκπληρώσει. Παρ’ όλα αυτά, το ύφος του Ντοστογιέφσκι παραμένει αδιαμφισβήτητα ξεχωριστό, στοιχείο που ίσως είναι και το ισχυρότερο ατού ενός κατά τα άλλα αδύναμου αφηγήματος.
