If for you basketball means three-pointers and God, then yes, it is an incredible eye-catcher with incredible menu options and sound. You can create everything from player to court to tournaments. However, my issue lies in multiplayer where you encounter players who only shoot three-pointers. What kind of basketball game is it if you only play with three-pointers? And the classic CPU, if it's losing, it does everything to catch up, but if it's winning, it's completely random and you can do anything on the court. The part that made me laugh is the gifts in the locker. How lucky can I be to receive a possession card and get the only player I have, and then immediately open a pantheon and get the only player I have again? It's laughable, don't give gifts if the algorithm is broken.... Now that I've played it, I have to say that we spend too much time on sports titles. They all want to seem worth the money. They create something beautiful, but you don't get any satisfaction. Come on, there's Paul Silver, Paul Gold, Paul Pink, Paul Opal, Paul Diamond, Paul Fiery, Paul Turbo. You play with someone and you don't know what you'll get. Why are there so many versions of one player? 5vs5 becomes monotonous, and in multiplayer, it's just shooting three-pointers... Awesome, well done, man. After much involvement, I realized that everyone is satisfied just by seeing an orange ball. I can't understand why someone would like something so wooden. It's all substitutes in today's era, and we say thank you, where centers look at the ball instead of grabbing rebounds, and players in the CPU go out of bounds on their own and other absurdities
αν για σας μπάσκετ σημαίνει τρίποντο και Άγιος ο Θεός τότε ναι, είναι ένα απίστευτο οφθαλμολουτρο με απίστευτα menu επιλογές και ήχο, μπορείς να φτιάξεις τα πάντα από παίχτη γήπεδο διοργανώσεις. το θέμα μου εμένα πάντως χαλάει στο multiplayer όπου πας ψαρακλας και σου κοπανανε οι παλιοί μόνο με τρίποντα, δλδ τι μπάσκετ να παίξεις μόνο με τρίποντα;
και το κλασικό η cpu άμα χάνει γίνονται τα πάντα για να σε φτάσει, άμα κερδίζει εντελώς τυχαία μπορείς να κάνεις τα πάντα στο παρκέ.
εκεί που γέλασα για όλη μια φορά είναι στα δώρα που δίνει στο locker, δλδ πόσο τυχερός μπορεί να είμαι που να μου δίνει possession card και να πετυχαίνω τον μοναδικό παίχτη που έχω και μετά καπάκι να ανοίγω pantheon και να πετυχαίνω τον μόνο παίχτη που έχω, είναι για γέλια τελικά, μην δίνεις ρε δώρα άμα ο αλγόριθμος είναι σπασμένος....
τώρα που το έπαιξα έχω να πω ότι πολύ ασχολούμαστε με αθλητικούς τίτλους, όλοι θέλουν να σου φανεί τα λεφτά. φτιάχνουν κάτι όμορφο αλλά δεν παίρνεις καμία ευχαρίστηση, έλεος δλδ υπάρχει ο Παύλος ασημί, ο Παύλος χρυσός ο Παύλος ροζ ο Παύλος όπαλ ο Παύλος ο Διαμαντέ ο Παύλος ο φλογερός ο Παύλος ο τούρμπο δλδ παίζεις με κάποιους και δεν ξέρεις τι θα σε βρει, δλδ γιατί να υπάρχουν τόσες εκδοχές ενός παίχτη; το 5vs5 καταντάει μονότονο, και στο μυλτιπλειερ απλά ρίχνει τρίποντα..... φοβερό ρε μάγκας μπράβο
μετά από πολύ ενασχόληση κατάλαβα ότι όλοι ειναι ικανοποιημένοι απλά να βλέπουν πορτοκαλί μπάλα, δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να σου αρέσει κάτι που είναι τόσο ξύλινο; όλο υποκατάστατα στην σημερινή εποχή και λέμε και ευχαριστώ, που η σέντερ κοιτάνε την μπάλα αντί να πάρουν ριπαουντ, η παίχτες στην cpu βγαίνουν μόνοι τους εκτός γηπέδου και άλλες φρικαλεότητες
