Street of Isavron… This is where Frederiki Renesi begins her life; daughter of Vasilis and Louiza, sister of Fotis.
Street of Asclepius… In the old mansion lives the only person who knows the dark past of Vasilis Renesi, before learning of his dreadful present.
The thread begins to unravel; from the street of Isavron, which hides so much violence, it flows through the narrow alleys of Trumbas, turns back to the Occupation, and stops at the Junta… At the threshold of the Reform School for Girls… Where the great evil occurred… At the moment when the present and the future changed. Behind its high walls, the foundations were laid for the guilty to pay.
Only that the road is long, blood flows, and the scars ache…
Read an excerpt
Louisa never met her in-laws. They never set foot in Athens, nor did Vasilis take her with him when, shortly after their wedding, he went to see them with their photograph in his hands. Of course, he never gave any explanations for this strange situation, which soon became a given, and no one ever spoke again about the possibility of a meeting. Shortly after Fotis was born, her father died peacefully and serenely in his sleep, happy that he had managed to hold his grandchild in his arms. The day of his funeral was one Louisa would never forget. It was then, for the first time, that she realized not only did she not love her husband, but she hated him with all her soul. As much as she feared him. She understood that, if she wanted to survive next to the embodiment of the devil she had married, she had to forever close her mouth, her ears, her very soul…
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
A book that literally sweeps you away, even though its pattern is quite conventional and the plot predictable. The author weaves a story full of tension, secrets, and dark twists, but in a way that, although captivating, does not avoid the excesses of melodrama.
The story of Frederiki and her family unfolds through the dark aspects of the past, with the Occupation and the Junta playing a decisive role. Despite the predictability of the scenario, there is something almost addictive in Manta's writing that makes you want to see how it all ends.
The language is beautiful and dynamic, but the excessive melodrama can become tiring, with the story relying on emotional outbursts and dramas that could have developed more narratively. It's like loving and hating this style at the same time: it wins you over with its emotional intensity, but at the same time, it tires you with its lack of balance.
Although it is not the most original work, Manta manages to keep the reader tied to the book, making it hard to put down.
Βιβλίο που κυριολεκτικά σε παρασύρει, παρόλο που το μοτίβο του είναι αρκετά κοινότυπο και η πλοκή προβλέψιμη. Η συγγραφέας πλέκει μια ιστορία γεμάτη ένταση, μυστικά και σκοτεινές ανατροπές, αλλά με έναν τρόπο που, αν και σε καθηλώνει, δεν αποφεύγει τις υπερβολές του μελοδράματος.
Η ιστορία της Φρειδερίκης και της οικογένειάς της ξεδιπλώνεται μέσα από τις σκοτεινές πτυχές του παρελθόντος, με την Κατοχή και τη Χούντα να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Παρά την προβλεψιμότητα του σεναρίου, υπάρχει κάτι σχεδόν εθιστικό στη γραφή της Μαντά, που σε κάνει να θέλεις να δεις πώς όλα αυτά θα καταλήξουν.
Η γλώσσα είναι όμορφη και δυναμική, αλλά το υπερβολικό μελόδραμα μπορεί να φτάσει να γίνεται κουραστικό, με την ιστορία να βασίζεται σε συναισθηματικές εκρήξεις και δράματα που θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί πιο αφηγηματικά. Είναι σαν να αγαπάς και να μισείς ταυτόχρονα αυτό το στυλ: σε κερδίζει με τη συναισθηματική ένταση, αλλά ταυτόχρονα σε κουράζει με την έλλειψη ισορροπίας.
Αν και δεν είναι το πιο πρωτότυπο έργο, η Μαντά καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη δεμένο με το βιβλίο, χωρίς να το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου.
He knows how to write, to create vivid images, and to delve deep into the souls of the characters. What I would like is for him not to get caught up in such clichéd stories. Quite good, however absolutely mundane and predictable.
Ξέρει να γράφει, να στήνει ολοζωντανες εικονες και να εισχωρεί βαθιά στις ψυχές των χαρακτήρων. Αυτό που θα ήθελα είναι να μην αναλωνόταν σε τόσο τετριμμένες ιστορίες. Αρκετά καλό, όμως απολυτα κοινότυπο και προβλέψιμο.
Cliché and predictable, but you can't let it go from your hands. The language is good but the melodrama is excessive, like a 60s movie. I love and hate this woman at the same time.
Κοινότυπο και προβλέψιμο, όμως δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου. Καλή η γλώσσα αλλά υπερβολικό το μελόδραμα, σαν ταινία του 60. Την αγαπώ και τη μισώ ταυτόχρονα αυτή τη γυναίκα.
A book that literally sweeps you away, even though its pattern is quite conventional and the plot predictable. The author weaves a story full of tension, secrets, and dark twists, but in a way that, although captivating, does not avoid the excesses of melodrama.
The story of Frederiki and her family unfolds through the dark aspects of the past, with the Occupation and the Junta playing a decisive role. Despite the predictability of the scenario, there is something almost addictive in Manta's writing that makes you want to see how it all ends.
The language is beautiful and dynamic, but the excessive melodrama can become tiring, with the story relying on emotional outbursts and dramas that could have developed more narratively. It's like loving and hating this style at the same time: it wins you over with its emotional intensity, but at the same time, it tires you with its lack of balance.
Although it is not the most original work, Manta manages to keep the reader tied to the book, making it hard to put down.
Βιβλίο που κυριολεκτικά σε παρασύρει, παρόλο που το μοτίβο του είναι αρκετά κοινότυπο και η πλοκή προβλέψιμη. Η συγγραφέας πλέκει μια ιστορία γεμάτη ένταση, μυστικά και σκοτεινές ανατροπές, αλλά με έναν τρόπο που, αν και σε καθηλώνει, δεν αποφεύγει τις υπερβολές του μελοδράματος.
Η ιστορία της Φρειδερίκης και της οικογένειάς της ξεδιπλώνεται μέσα από τις σκοτεινές πτυχές του παρελθόντος, με την Κατοχή και τη Χούντα να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Παρά την προβλεψιμότητα του σεναρίου, υπάρχει κάτι σχεδόν εθιστικό στη γραφή της Μαντά, που σε κάνει να θέλεις να δεις πώς όλα αυτά θα καταλήξουν.
Η γλώσσα είναι όμορφη και δυναμική, αλλά το υπερβολικό μελόδραμα μπορεί να φτάσει να γίνεται κουραστικό, με την ιστορία να βασίζεται σε συναισθηματικές εκρήξεις και δράματα που θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί πιο αφηγηματικά. Είναι σαν να αγαπάς και να μισείς ταυτόχρονα αυτό το στυλ: σε κερδίζει με τη συναισθηματική ένταση, αλλά ταυτόχρονα σε κουράζει με την έλλειψη ισορροπίας.
Αν και δεν είναι το πιο πρωτότυπο έργο, η Μαντά καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη δεμένο με το βιβλίο, χωρίς να το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου.
He knows how to write, to create vivid images, and to delve deep into the souls of the characters. What I would like is for him not to get caught up in such clichéd stories. Quite good, however absolutely mundane and predictable.
Ξέρει να γράφει, να στήνει ολοζωντανες εικονες και να εισχωρεί βαθιά στις ψυχές των χαρακτήρων. Αυτό που θα ήθελα είναι να μην αναλωνόταν σε τόσο τετριμμένες ιστορίες. Αρκετά καλό, όμως απολυτα κοινότυπο και προβλέψιμο.
Street of Isavron… This is where Frederiki Renesi begins her life; daughter of Vasilis and Louiza, sister of Fotis.
Street of Asclepius… In the old mansion lives the only person who knows the dark past of Vasilis Renesi, before learning of his dreadful present.
The thread begins to unravel; from the street of Isavron, which hides so much violence, it flows through the narrow alleys of Trumbas, turns back to the Occupation, and stops at the Junta… At the threshold of the Reform School for Girls… Where the great evil occurred… At the moment when the present and the future changed. Behind its high walls, the foundations were laid for the guilty to pay.
Only that the road is long, blood flows, and the scars ache…
Read an excerpt
Louisa never met her in-laws. They never set foot in Athens, nor did Vasilis take her with him when, shortly after their wedding, he went to see them with their photograph in his hands. Of course, he never gave any explanations for this strange situation, which soon became a given, and no one ever spoke again about the possibility of a meeting. Shortly after Fotis was born, her father died peacefully and serenely in his sleep, happy that he had managed to hold his grandchild in his arms. The day of his funeral was one Louisa would never forget. It was then, for the first time, that she realized not only did she not love her husband, but she hated him with all her soul. As much as she feared him. She understood that, if she wanted to survive next to the embodiment of the devil she had married, she had to forever close her mouth, her ears, her very soul…
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
A book that literally sweeps you away, even though its pattern is quite conventional and the plot predictable. The author weaves a story full of tension, secrets, and dark twists, but in a way that, although captivating, does not avoid the excesses of melodrama.
The story of Frederiki and her family unfolds through the dark aspects of the past, with the Occupation and the Junta playing a decisive role. Despite the predictability of the scenario, there is something almost addictive in Manta's writing that makes you want to see how it all ends.
The language is beautiful and dynamic, but the excessive melodrama can become tiring, with the story relying on emotional outbursts and dramas that could have developed more narratively. It's like loving and hating this style at the same time: it wins you over with its emotional intensity, but at the same time, it tires you with its lack of balance.
Although it is not the most original work, Manta manages to keep the reader tied to the book, making it hard to put down.
Βιβλίο που κυριολεκτικά σε παρασύρει, παρόλο που το μοτίβο του είναι αρκετά κοινότυπο και η πλοκή προβλέψιμη. Η συγγραφέας πλέκει μια ιστορία γεμάτη ένταση, μυστικά και σκοτεινές ανατροπές, αλλά με έναν τρόπο που, αν και σε καθηλώνει, δεν αποφεύγει τις υπερβολές του μελοδράματος.
Η ιστορία της Φρειδερίκης και της οικογένειάς της ξεδιπλώνεται μέσα από τις σκοτεινές πτυχές του παρελθόντος, με την Κατοχή και τη Χούντα να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Παρά την προβλεψιμότητα του σεναρίου, υπάρχει κάτι σχεδόν εθιστικό στη γραφή της Μαντά, που σε κάνει να θέλεις να δεις πώς όλα αυτά θα καταλήξουν.
Η γλώσσα είναι όμορφη και δυναμική, αλλά το υπερβολικό μελόδραμα μπορεί να φτάσει να γίνεται κουραστικό, με την ιστορία να βασίζεται σε συναισθηματικές εκρήξεις και δράματα που θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί πιο αφηγηματικά. Είναι σαν να αγαπάς και να μισείς ταυτόχρονα αυτό το στυλ: σε κερδίζει με τη συναισθηματική ένταση, αλλά ταυτόχρονα σε κουράζει με την έλλειψη ισορροπίας.
Αν και δεν είναι το πιο πρωτότυπο έργο, η Μαντά καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη δεμένο με το βιβλίο, χωρίς να το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου.
He knows how to write, to create vivid images, and to delve deep into the souls of the characters. What I would like is for him not to get caught up in such clichéd stories. Quite good, however absolutely mundane and predictable.
Ξέρει να γράφει, να στήνει ολοζωντανες εικονες και να εισχωρεί βαθιά στις ψυχές των χαρακτήρων. Αυτό που θα ήθελα είναι να μην αναλωνόταν σε τόσο τετριμμένες ιστορίες. Αρκετά καλό, όμως απολυτα κοινότυπο και προβλέψιμο.
Cliché and predictable, but you can't let it go from your hands. The language is good but the melodrama is excessive, like a 60s movie. I love and hate this woman at the same time.
Κοινότυπο και προβλέψιμο, όμως δεν μπορείς να το αφήσεις από τα χέρια σου. Καλή η γλώσσα αλλά υπερβολικό το μελόδραμα, σαν ταινία του 60. Την αγαπώ και τη μισώ ταυτόχρονα αυτή τη γυναίκα.
A book that literally sweeps you away, even though its pattern is quite conventional and the plot predictable. The author weaves a story full of tension, secrets, and dark twists, but in a way that, although captivating, does not avoid the excesses of melodrama.
The story of Frederiki and her family unfolds through the dark aspects of the past, with the Occupation and the Junta playing a decisive role. Despite the predictability of the scenario, there is something almost addictive in Manta's writing that makes you want to see how it all ends.
The language is beautiful and dynamic, but the excessive melodrama can become tiring, with the story relying on emotional outbursts and dramas that could have developed more narratively. It's like loving and hating this style at the same time: it wins you over with its emotional intensity, but at the same time, it tires you with its lack of balance.
Although it is not the most original work, Manta manages to keep the reader tied to the book, making it hard to put down.
Βιβλίο που κυριολεκτικά σε παρασύρει, παρόλο που το μοτίβο του είναι αρκετά κοινότυπο και η πλοκή προβλέψιμη. Η συγγραφέας πλέκει μια ιστορία γεμάτη ένταση, μυστικά και σκοτεινές ανατροπές, αλλά με έναν τρόπο που, αν και σε καθηλώνει, δεν αποφεύγει τις υπερβολές του μελοδράματος.
Η ιστορία της Φρειδερίκης και της οικογένειάς της ξεδιπλώνεται μέσα από τις σκοτεινές πτυχές του παρελθόντος, με την Κατοχή και τη Χούντα να παίζουν καθοριστικό ρόλο. Παρά την προβλεψιμότητα του σεναρίου, υπάρχει κάτι σχεδόν εθιστικό στη γραφή της Μαντά, που σε κάνει να θέλεις να δεις πώς όλα αυτά θα καταλήξουν.
Η γλώσσα είναι όμορφη και δυναμική, αλλά το υπερβολικό μελόδραμα μπορεί να φτάσει να γίνεται κουραστικό, με την ιστορία να βασίζεται σε συναισθηματικές εκρήξεις και δράματα που θα μπορούσαν να έχουν εξελιχθεί πιο αφηγηματικά. Είναι σαν να αγαπάς και να μισείς ταυτόχρονα αυτό το στυλ: σε κερδίζει με τη συναισθηματική ένταση, αλλά ταυτόχρονα σε κουράζει με την έλλειψη ισορροπίας.
Αν και δεν είναι το πιο πρωτότυπο έργο, η Μαντά καταφέρνει να κρατήσει τον αναγνώστη δεμένο με το βιβλίο, χωρίς να το αφήνεις εύκολα από τα χέρια σου.
He knows how to write, to create vivid images, and to delve deep into the souls of the characters. What I would like is for him not to get caught up in such clichéd stories. Quite good, however absolutely mundane and predictable.
Ξέρει να γράφει, να στήνει ολοζωντανες εικονες και να εισχωρεί βαθιά στις ψυχές των χαρακτήρων. Αυτό που θα ήθελα είναι να μην αναλωνόταν σε τόσο τετριμμένες ιστορίες. Αρκετά καλό, όμως απολυτα κοινότυπο και προβλέψιμο.
