In front of people, I always trembled with fear. Because I had no self-confidence in my words and behavior, I kept my anxiety and stress a secret, buried deep in a little box inside my chest, just for...
In front of people, I always trembled with fear. Because I had no self-confidence in my words and behavior, I kept my anxiety and stress a secret, buried deep in a little box inside my chest, just for myself.
And so, by hiding all my melancholy and nervousness well so that they wouldn’t show, and by pretending with all my might to be filled with celestial...
In front of people, I always trembled with fear. Because I had no self-confidence in my words and behavior, I kept my anxiety and stress a secret, buried deep in a little box inside my chest, just for myself.
And so, by hiding all my melancholy and nervousness well so that they wouldn’t show, and by pretending with all my might to be filled with celestial optimism, I gradually perfected myself in the role of the eccentric jester.
The only thing I thought about was how anything was good as long as it made people laugh. In this way, they didn’t pay much attention to the fact that I was outside of their so-called “life.”
I Am No Longer Human is the masterpiece of Osamu Dazai (1909-1948) and has consistently been the second best-selling novel in Japan.
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
I think that "No Longer Human" has some interesting elements, but I can't say that I liked it.
For example, how the protagonist interprets his failures. As he faces all these difficulties, he constantly makes internal attributions—it's always his personality and flaws that prevent him from doing anything good. Not once does he consider the environment or external influences. This pattern of self-blame leads to a phenomenon known as learned helplessness—a state in which the individual stops trying and considers efforts futile as they see themselves as incapable of achieving one or more tasks.
Throughout the story, we can see how the protagonist refuses to share his internal problems. This is indicative of Japanese culture, as research suggests that Japan's collectivist culture maintains a strong taboo against sharing personal problems, especially regarding mental health. In Japan, people tend to believe that psychological problems are linked to a "weak personality."
I must also say that Yozo describes the depressive way of thinking with great accuracy. His details are very realistic and mention physical symptoms as well.
Beyond all this, I can't say much positive about the plot. I just couldn't find anything likable about the protagonist; he had many opportunities but didn't really try. Sure, he had all these disadvantages from childhood as I mentioned, but still, his downfall was inevitable and the ending left me a bit indifferent. I didn't necessarily want to see a stereotypically happy ending, but I couldn't derive any particular meaning from this story.
Νομίζω ότι το "Δεν ήμουν πια άνθρωπος" έχει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε.
Για παράδειγμα, το πως ερμηνεύει ο πρωταγωνιστής τις αποτυχίες του. Καθώς αντιμετωπίζει όλες αυτές τις δυσκολίες, κάνει συνεχώς εσωτερικές αποδόσεις- πάντα φταίει η προσωπικότητά του και τα ελαττώματά του που τον εμποδίζουν να κάνει οτιδήποτε καλό. Ούτε μια φορά δεν σκέφτεται το περιβάλλον ή τις εξωτερικές επιρροές. Αυτό το μοτίβο αυτοκατηγορίας οδηγεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως μαθημένη αβοηθησία- μια κατάσταση στην οποία το άτομο σταματά να προσπαθεί και θεωρεί τις προσπάθειες μάταιες καθώς θεωρεί τον εαυτό του ανίκανο να επιτύχει ένα ή περισσότερα καθήκοντα.
Σε όλη την ιστορία, μπορούμε να δούμε πώς ο πρωταγωνιστής αρνείται να μοιραστεί τα εσωτερικά του προβλήματα. Αυτό είναι ενδεικτικό της ιαπωνικής κουλτούρας, καθώς σύμφωνα με έρευνες, η κολεκτιβιστική κουλτούρα της Ιαπωνίας διατηρεί ένα ισχυρό ταμπού ενάντια στο να μοιράζεσαι προσωπικά προβλήματα, ειδικά για την ψυχική υγεία. Στην Ιαπωνία, οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι τα ψυχολογικά προβλήματα συνδέονται με μια «αδύναμη προσωπικότητα».
Πρέπει επίσης να πω ότι ο Γιόζο περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον καταθλιπτικό τρόπο σκέψης. Οι λεπτομέρειες του είναι πολύ ρεαλιστικές και αναφέρουν και σωματικά συμπτώματα.
Πέρα από όλα αυτά, δεν μπορώ να πω κάτι πολύ θετικό για την πλοκή. Απλώς δεν μπορούσα να βρω τίποτα αρεστό στον πρωταγωνιστή, είχε πολλές ευκαιρίες αλλά δεν προσπάθησε πραγματικά. Σίγουρα, είχε όλα αυτά τα μειονεκτήματα από την παιδική ηλικία όπως είπα, αλλά και πάλι η πτώση του ήταν αναπόφευκτη και το τέλος με άφησε λίγο αδιάφορο. Δεν ήθελα να δω απαραίτητα ένα στερεοτυπικά χαρούμενο τέλος αλλά δεν μπόρεσα να αντλήσω κάποιο ιδιαίτερο νόημα από αυτή την ιστορία.
I think that "No Longer Human" has some interesting elements, but I can't say that I liked it.
For example, how the protagonist interprets his failures. As he faces all these difficulties, he constantly makes internal attributions—it's always his personality and flaws that prevent him from doing anything good. Not once does he consider the environment or external influences. This pattern of self-blame leads to a phenomenon known as learned helplessness—a state in which the individual stops trying and considers efforts futile as they see themselves as incapable of achieving one or more tasks.
Throughout the story, we can see how the protagonist refuses to share his internal problems. This is indicative of Japanese culture, as research suggests that Japan's collectivist culture maintains a strong taboo against sharing personal problems, especially regarding mental health. In Japan, people tend to believe that psychological problems are linked to a "weak personality."
I must also say that Yozo describes the depressive way of thinking with great accuracy. His details are very realistic and mention physical symptoms as well.
Beyond all this, I can't say much positive about the plot. I just couldn't find anything likable about the protagonist; he had many opportunities but didn't really try. Sure, he had all these disadvantages from childhood as I mentioned, but still, his downfall was inevitable and the ending left me a bit indifferent. I didn't necessarily want to see a stereotypically happy ending, but I couldn't derive any particular meaning from this story.
Νομίζω ότι το "Δεν ήμουν πια άνθρωπος" έχει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε.
Για παράδειγμα, το πως ερμηνεύει ο πρωταγωνιστής τις αποτυχίες του. Καθώς αντιμετωπίζει όλες αυτές τις δυσκολίες, κάνει συνεχώς εσωτερικές αποδόσεις- πάντα φταίει η προσωπικότητά του και τα ελαττώματά του που τον εμποδίζουν να κάνει οτιδήποτε καλό. Ούτε μια φορά δεν σκέφτεται το περιβάλλον ή τις εξωτερικές επιρροές. Αυτό το μοτίβο αυτοκατηγορίας οδηγεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως μαθημένη αβοηθησία- μια κατάσταση στην οποία το άτομο σταματά να προσπαθεί και θεωρεί τις προσπάθειες μάταιες καθώς θεωρεί τον εαυτό του ανίκανο να επιτύχει ένα ή περισσότερα καθήκοντα.
Σε όλη την ιστορία, μπορούμε να δούμε πώς ο πρωταγωνιστής αρνείται να μοιραστεί τα εσωτερικά του προβλήματα. Αυτό είναι ενδεικτικό της ιαπωνικής κουλτούρας, καθώς σύμφωνα με έρευνες, η κολεκτιβιστική κουλτούρα της Ιαπωνίας διατηρεί ένα ισχυρό ταμπού ενάντια στο να μοιράζεσαι προσωπικά προβλήματα, ειδικά για την ψυχική υγεία. Στην Ιαπωνία, οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι τα ψυχολογικά προβλήματα συνδέονται με μια «αδύναμη προσωπικότητα».
Πρέπει επίσης να πω ότι ο Γιόζο περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον καταθλιπτικό τρόπο σκέψης. Οι λεπτομέρειες του είναι πολύ ρεαλιστικές και αναφέρουν και σωματικά συμπτώματα.
Πέρα από όλα αυτά, δεν μπορώ να πω κάτι πολύ θετικό για την πλοκή. Απλώς δεν μπορούσα να βρω τίποτα αρεστό στον πρωταγωνιστή, είχε πολλές ευκαιρίες αλλά δεν προσπάθησε πραγματικά. Σίγουρα, είχε όλα αυτά τα μειονεκτήματα από την παιδική ηλικία όπως είπα, αλλά και πάλι η πτώση του ήταν αναπόφευκτη και το τέλος με άφησε λίγο αδιάφορο. Δεν ήθελα να δω απαραίτητα ένα στερεοτυπικά χαρούμενο τέλος αλλά δεν μπόρεσα να αντλήσω κάποιο ιδιαίτερο νόημα από αυτή την ιστορία.
In front of people, I always trembled with fear. Because I had no self-confidence in my words and behavior, I kept my anxiety and stress a secret, buried deep in a little box inside my chest, just for myself.
And so, by hiding all my melancholy and nervousness well so that they wouldn’t show, and by pretending with all my might to be filled with celestial optimism, I gradually perfected myself in the role of the eccentric jester.
The only thing I thought about was how anything was good as long as it made people laugh. In this way, they didn’t pay much attention to the fact that I was outside of their so-called “life.”
I Am No Longer Human is the masterpiece of Osamu Dazai (1909-1948) and has consistently been the second best-selling novel in Japan.
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
I think that "No Longer Human" has some interesting elements, but I can't say that I liked it.
For example, how the protagonist interprets his failures. As he faces all these difficulties, he constantly makes internal attributions—it's always his personality and flaws that prevent him from doing anything good. Not once does he consider the environment or external influences. This pattern of self-blame leads to a phenomenon known as learned helplessness—a state in which the individual stops trying and considers efforts futile as they see themselves as incapable of achieving one or more tasks.
Throughout the story, we can see how the protagonist refuses to share his internal problems. This is indicative of Japanese culture, as research suggests that Japan's collectivist culture maintains a strong taboo against sharing personal problems, especially regarding mental health. In Japan, people tend to believe that psychological problems are linked to a "weak personality."
I must also say that Yozo describes the depressive way of thinking with great accuracy. His details are very realistic and mention physical symptoms as well.
Beyond all this, I can't say much positive about the plot. I just couldn't find anything likable about the protagonist; he had many opportunities but didn't really try. Sure, he had all these disadvantages from childhood as I mentioned, but still, his downfall was inevitable and the ending left me a bit indifferent. I didn't necessarily want to see a stereotypically happy ending, but I couldn't derive any particular meaning from this story.
Νομίζω ότι το "Δεν ήμουν πια άνθρωπος" έχει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε.
Για παράδειγμα, το πως ερμηνεύει ο πρωταγωνιστής τις αποτυχίες του. Καθώς αντιμετωπίζει όλες αυτές τις δυσκολίες, κάνει συνεχώς εσωτερικές αποδόσεις- πάντα φταίει η προσωπικότητά του και τα ελαττώματά του που τον εμποδίζουν να κάνει οτιδήποτε καλό. Ούτε μια φορά δεν σκέφτεται το περιβάλλον ή τις εξωτερικές επιρροές. Αυτό το μοτίβο αυτοκατηγορίας οδηγεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως μαθημένη αβοηθησία- μια κατάσταση στην οποία το άτομο σταματά να προσπαθεί και θεωρεί τις προσπάθειες μάταιες καθώς θεωρεί τον εαυτό του ανίκανο να επιτύχει ένα ή περισσότερα καθήκοντα.
Σε όλη την ιστορία, μπορούμε να δούμε πώς ο πρωταγωνιστής αρνείται να μοιραστεί τα εσωτερικά του προβλήματα. Αυτό είναι ενδεικτικό της ιαπωνικής κουλτούρας, καθώς σύμφωνα με έρευνες, η κολεκτιβιστική κουλτούρα της Ιαπωνίας διατηρεί ένα ισχυρό ταμπού ενάντια στο να μοιράζεσαι προσωπικά προβλήματα, ειδικά για την ψυχική υγεία. Στην Ιαπωνία, οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι τα ψυχολογικά προβλήματα συνδέονται με μια «αδύναμη προσωπικότητα».
Πρέπει επίσης να πω ότι ο Γιόζο περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον καταθλιπτικό τρόπο σκέψης. Οι λεπτομέρειες του είναι πολύ ρεαλιστικές και αναφέρουν και σωματικά συμπτώματα.
Πέρα από όλα αυτά, δεν μπορώ να πω κάτι πολύ θετικό για την πλοκή. Απλώς δεν μπορούσα να βρω τίποτα αρεστό στον πρωταγωνιστή, είχε πολλές ευκαιρίες αλλά δεν προσπάθησε πραγματικά. Σίγουρα, είχε όλα αυτά τα μειονεκτήματα από την παιδική ηλικία όπως είπα, αλλά και πάλι η πτώση του ήταν αναπόφευκτη και το τέλος με άφησε λίγο αδιάφορο. Δεν ήθελα να δω απαραίτητα ένα στερεοτυπικά χαρούμενο τέλος αλλά δεν μπόρεσα να αντλήσω κάποιο ιδιαίτερο νόημα από αυτή την ιστορία.
I think that "No Longer Human" has some interesting elements, but I can't say that I liked it.
For example, how the protagonist interprets his failures. As he faces all these difficulties, he constantly makes internal attributions—it's always his personality and flaws that prevent him from doing anything good. Not once does he consider the environment or external influences. This pattern of self-blame leads to a phenomenon known as learned helplessness—a state in which the individual stops trying and considers efforts futile as they see themselves as incapable of achieving one or more tasks.
Throughout the story, we can see how the protagonist refuses to share his internal problems. This is indicative of Japanese culture, as research suggests that Japan's collectivist culture maintains a strong taboo against sharing personal problems, especially regarding mental health. In Japan, people tend to believe that psychological problems are linked to a "weak personality."
I must also say that Yozo describes the depressive way of thinking with great accuracy. His details are very realistic and mention physical symptoms as well.
Beyond all this, I can't say much positive about the plot. I just couldn't find anything likable about the protagonist; he had many opportunities but didn't really try. Sure, he had all these disadvantages from childhood as I mentioned, but still, his downfall was inevitable and the ending left me a bit indifferent. I didn't necessarily want to see a stereotypically happy ending, but I couldn't derive any particular meaning from this story.
Νομίζω ότι το "Δεν ήμουν πια άνθρωπος" έχει μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία, αλλά δεν μπορώ να πω ότι μου άρεσε.
Για παράδειγμα, το πως ερμηνεύει ο πρωταγωνιστής τις αποτυχίες του. Καθώς αντιμετωπίζει όλες αυτές τις δυσκολίες, κάνει συνεχώς εσωτερικές αποδόσεις- πάντα φταίει η προσωπικότητά του και τα ελαττώματά του που τον εμποδίζουν να κάνει οτιδήποτε καλό. Ούτε μια φορά δεν σκέφτεται το περιβάλλον ή τις εξωτερικές επιρροές. Αυτό το μοτίβο αυτοκατηγορίας οδηγεί σε ένα φαινόμενο γνωστό ως μαθημένη αβοηθησία- μια κατάσταση στην οποία το άτομο σταματά να προσπαθεί και θεωρεί τις προσπάθειες μάταιες καθώς θεωρεί τον εαυτό του ανίκανο να επιτύχει ένα ή περισσότερα καθήκοντα.
Σε όλη την ιστορία, μπορούμε να δούμε πώς ο πρωταγωνιστής αρνείται να μοιραστεί τα εσωτερικά του προβλήματα. Αυτό είναι ενδεικτικό της ιαπωνικής κουλτούρας, καθώς σύμφωνα με έρευνες, η κολεκτιβιστική κουλτούρα της Ιαπωνίας διατηρεί ένα ισχυρό ταμπού ενάντια στο να μοιράζεσαι προσωπικά προβλήματα, ειδικά για την ψυχική υγεία. Στην Ιαπωνία, οι άνθρωποι τείνουν να πιστεύουν ότι τα ψυχολογικά προβλήματα συνδέονται με μια «αδύναμη προσωπικότητα».
Πρέπει επίσης να πω ότι ο Γιόζο περιγράφει με μεγάλη ακρίβεια τον καταθλιπτικό τρόπο σκέψης. Οι λεπτομέρειες του είναι πολύ ρεαλιστικές και αναφέρουν και σωματικά συμπτώματα.
Πέρα από όλα αυτά, δεν μπορώ να πω κάτι πολύ θετικό για την πλοκή. Απλώς δεν μπορούσα να βρω τίποτα αρεστό στον πρωταγωνιστή, είχε πολλές ευκαιρίες αλλά δεν προσπάθησε πραγματικά. Σίγουρα, είχε όλα αυτά τα μειονεκτήματα από την παιδική ηλικία όπως είπα, αλλά και πάλι η πτώση του ήταν αναπόφευκτη και το τέλος με άφησε λίγο αδιάφορο. Δεν ήθελα να δω απαραίτητα ένα στερεοτυπικά χαρούμενο τέλος αλλά δεν μπόρεσα να αντλήσω κάποιο ιδιαίτερο νόημα από αυτή την ιστορία.
