I bought the book with high expectations. Unfortunately, the word disappointment is not enough to describe the opinion I formed. As someone else also mentions, the book seems to promote propaganda and misinformation. In fact, it mixes truth with lies or writes half-truths. And as known, half-knowledge is worse than ignorance. And let me explain:
In the first chapter: What happens with the defense industries abroad does not happen in Greece. Greek defense industries are not even close to the defense industries of America. Here, it is the intermediaries who have the interests, and they are the ones trying to influence the choice. And I don't think they are interested in influencing public opinion. It would be foolish for the average citizen to think that they can evaluate, for example, the Rafale or the F35 by reading articles and publications. Who can say that they understand what they do and how the systems on each platform work and how effective they are? Or who can say that the choice of one or the other equipment by the military, who study these systems and are the most specialized, is not correct? Therefore, it would have little value for the interests - which are significant - to try to influence public opinion. To achieve their goal, the interests would probably try to pressure or entice politicians or military personnel, not public opinion.
Furthermore, it is not only the intermediaries who have interests. It is the foreign companies that produce them, as well as the countries where these companies are located. When, for example, we buy planes from America, we depend on them. Also, in order to support its weapons industries, America is very likely to pressure the Greek government to choose specific weapons.
Also, at the end of the chapter, half-truths are mentioned to create a false impression. Yes, the 6NM at sea and the 10NM in the air are inconsistent. However, it is not mentioned that this happens due to the illegal - according to international law - casus belli of Turkey for the extension of territorial waters to 12NM or the median line. Greece is the only country on the planet that has not exercised this right in order to avoid war with Turkey. Additionally, the way the continental shelf is determined is defined by International Law. The same goes for the Exclusive Economic Zone (EEZ). I don't know if 85% or 95% of the Aegean is Greek, but it certainly is not the 50% that Turkey wants. The way the EEZ and continental shelf are determined is the same: as much as the EEZ is, so is the continental shelf. Whoever wants to see how much it really is, should look at the map of the University of Seville that was made for the EU, the map with the EEZ of the EU. Also, the term "determination" of the EEZ - which the book uses to create impressions - does not exist. There is the first step called "Declaration," which is done unilaterally (Turkey has done it, and we paid a fine to the EU because we should have done it, but due to Turkey's fear, we did not send our EEZ boundaries), and the second step called "Delimitation," which is done in agreement with the neighboring states (as we did with Italy and partially with Egypt). Finally, Turkish fighter jets are required to submit a flight plan when entering Greek FIR, which is determined by the international flight safety organization and does not necessarily coincide with either the airspace or territorial waters. Turkish fighter jets do not submit and this is the problem.
In the second chapter: The issue is not whether the police will follow the 4 steps in presenting the facts. They will always follow them. The issue is how you can distinguish whether what they say is true or not. The way it is presented in the book is like telling you that when the police present these 4 things to you, they misinform you. Ok, and if things really happened that way, how would you know? Whether what is said is true or not, should we consider that it distorts the facts? So is it always lying?
In the third chapter: Here it silently accepts that there is a climate crisis and that it is anthropogenic. Thus, it seeks to find the enemy in the companies that are affected. And indeed there are companies that are affected and it is expected to react. However, there are also companies that benefit - companies that make wind turbines, photovoltaics, electric cars, batteries, and many others. Could they not fund studies and research? to push for measures to be taken? The economic stakes are very high on both sides.
Αγόρασα το βιβλίο με μεγάλες προσδοκίες. Δυστυχώς η λέξη απογοήτευση είναι λίγη για να περιγράψει την γνώμη που σχημάτισα. Πολύ καλά αναφέρει και κάποιος άλλος, ότι το βιβλίο μάλλον κάνει το ίδιο προπαγάνδα και παραπληροφόρηση. Για την ακρίβεια ανακατεύει την αλήθεια με το ψέμα ή γράφει μισές αλήθειες. Και ως γνωστό, η ημιμάθεια είναι χειρότερη από την αμάθεια. Και εξηγούμαι:
Στο πρώτο κεφάλαιο: Αυτά που συμβαίνουν με τις πολεμικές βιομηχανίες στο εξωτερικό δεν συμβαίνουν στην Ελλάδα. Οι Ελληνικές αμυντικές βιομηχανίες δεν είναι ούτε περίπτερα μπροστά στις αμυντικές βιομηχανίες της Αμερικής. Εδώ είναι οι μεσάζοντες που έχουν τα συμφέροντα και αυτοί είναι που προσπαθούν να επηρεάσουν την επιλογή. Και δεν νομίζω ότι τους ενδιαφέρει να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Θα ήταν χαζός ο μέσος πολίτης να θεωρεί ότι μπορεί να αξιολογήσει πχ τα Rafale ή τα F35 διαβάζοντας άρθρα και δημοσιεύματα. Ποιος μπορεί να πει ότι καταλαβαίνει τι κάνουν και πως λειτουργούν και πόσο αποτελεσματικά είναι τα συστήματα που έχει η κάθε πλατφόρμα; Ή ποιος μπορεί να πει ότι η επιλογή του ενός ή του άλλου εξοπλισμού από τους στρατιωτικούς που μελετάνε αυτά τα συστήματα και είναι οι πλέον ειδικοί δεν είναι σωστή; Επομένως λίγη αξία θα είχε για τα συμφέροντα - που είναι μεγάλα - να προσπαθήσουν να επηρεάσουν την κοινή γνώμη. Για να πετύχουν το στόχο τους, τα συμφέροντα, μάλλον θα προσπαθούσαν να πιέσουν ή να δελεάσουν πολιτικούς ή στρατιωτικούς και όχι την κοινή γνώμη.
Ακόμα, δεν είναι μόνο οι μεσάζοντες που έχουν συμφέροντα. Είναι οι ξένες εταιρείες που τα παράγουν αλλά και τα κράτη στα οποία βρίσκονται οι εταιρείες αυτές. Όταν πχ αγοράζουμε αεροπλάνα από την Αμερική, εξαρτόμαστε από αυτήν. Επίσης, για να στηρίξει τις βιομηχανίες όπλων της, η Αμερική είναι πολύ πιθανό να πιέσει την Ελληνική κυβέρνηση να επιλέξει συγκεκριμένα όπλα.
Επίσης, στο τέλος του κεφαλαίου αναφέρονται μισές αλήθειες για να δημιουργήσουν μία λανθασμένη εντύπωση. Ναι, τα 6ΝΜ στη θάλασσα και τα 10ΝΜ στον αέρα είναι ανακολουθία. Όμως, δεν αναφέρεται ότι αυτό συμβαίνει λόγω του παράνομου - σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο - casus belli της Τουρκίας για επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12ΝΜ ή στη μέση γραμμή. Η Ελλάδα είναι η μόνη χώρα στον πλανήτη που δεν έχει ασκήσει αυτό το δικαίωμα, για να αποφύγει τον πόλεμο με την Τουρκία. Επιπλέον, ο τρόπος καθορισμού της υφαλοκρηπίδας ορίζεται από το Διεθνές Δίκαιο. Το ίδιο και της ΑΟΖ. Το αν είναι Ελληνικό το 85% ή 95% του Αιγαίου δεν το ξέρω, αλλά σίγουρα δεν είναι το 50% που θέλει η Τουρκία. Ο τρόπος καθορισμού ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας είναι ο ίδιος, όση είναι η ΑΟΖ τόση είναι και η υφαλοκρηπίδα. Όποιος θέλει να δει πόση πραγματικά είναι, ας δει τον χάρτη του πανεπιστημίου της Σεβίλλης που έφτιαξε για λογαριασμό της ΕΕ, το χάρτη με την ΑΟΖ της ΕΕ. Επίσης, δεν υπάρχει ο όρος “καθορισμός” ΑΟΖ - που χρησιμοποιεί το βιβλίο για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Υπάρχει το 1ο βήμα που λέγεται “Ανακήρυξη” και γίνεται μονομερώς (το έχει κάνει η Τουρκία και εμείς πληρώσαμε πρόστιμο στην ΕΕ επειδή θα έπρεπε να το έχουμε κάνει αλλά για τον φόβο της Τουρκίας δεν στείλαμε τα όρια της ΑΟΖ μας) και το 2ο βήμα που λέγεται “Οριοθέτηση” που γίνεται σε συμφωνία με τα συνορεύοντα κράτη (όπως κάναμε με την Ιταλία και μερικώς με την Αίγυπτο). Τέλος, τα τουρκικά μαχητικά έχουν υποχρέωση να καταθέτουν σχέδιο πτήσης όταν μπαίνουν στο Ελληνικό FIR, το οποίο είναι καθορισμένο από τον διεθνή οργανισμό ασφάλειας των πτήσεων και δεν συμπίπτει κατ ανάγκη ούτε με τον εναέριο χώρο ούτε με τα χωρικά ύδατα. Τα τουρκικά μαχητικά δεν καταθέτουν και αυτό είναι το πρόβλημα.
Στο δεύτερο κεφάλαιο: Το θέμα δεν είναι αν στην παρουσίαση των γεγονότων η αστυνομία θα ακολουθήσει τα 4 βήματα. Αυτά θα τα ακολουθήσει πάντα. Το θέμα είναι πως μπορείς να ξεχωρίσεις αν αυτά που λέει είναι αλήθεια ή όχι. Με τον τρόπο που παρουσιάζεται στο βιβλίο είναι σαν να σου λέει ότι όταν η αστυνομία σου παρουσιάσει αυτά τα 4 πράγματα, σε παραπληροφορεί. Οκ, και αν πραγματικά έγιναν έτσι τα πράγματα πως θα στο έλεγε; Είτε είναι αλήθεια αυτό που λέει είτε όχι εμείς πρέπει να θεωρούμε ότι παραποιεί τα γεγονότα; Άρα πάντα λέει ψέματα;
Στο τρίτο κεφάλαιο: Εδώ σιωπηρά δέχεται ότι υπάρχει κλιματική κρίση και αυτή είναι ανθρωπογενής. Έτσι, ψάχνει να βρει τον εχθρό στις εταιρείες που πλήττονται. Και πράγματι υπάρχουν εταιρείες που πλήττονται και είναι αναμενόμενο να αντιδράσουν. Υπάρχουν όμως και εταιρείες που ωφελούνται - οι εταιρείες που φτιάχνουν ανεμογεννήτριες, φωτοβολταϊκά, ηλεκτρικά αυτοκίνητα, μπαταρίες και πολλές άλλες. Αυτές δεν θα μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν μελέτες και έρευνες; να πιέσουν για λήψη μέτρων; Το οικονομικό διακύβευμα είναι πολύ μεγάλο και από τις δύο μεριές.