Apollonas is a little boy who loves painting... He takes the paints and paints everything... Only he mixes the colors... He paints the clouds green, the sea yellow, and the bananas blue... As soon as the paints are left alone, they hold a meeting to find a solution and split into groups... But since they can't agree, they end up in a peculiar "war"... Suddenly, the door opens and Apollonas enters his room... And then, everyone understands why there is this wonderful color confusion after all...
Since I was little, I loved painting! This love, I now try to pass on to my children... As soon as I opened the book to the first page and saw the colorful scribbles, I immediately thought of their first drawings, which I considered masterpieces.
A beautiful children's book with a twist ending, which at least for me, created a pinch in my heart. It was something I truly did not expect... I admit I didn't get it from the start...
After we read this book with my children, we discussed the value of colors in our lives, as well as how it would seem to us, for example, if frogs were pink!
Also, about the freedom of expression through art and the way unlimited human imagination can be captured on paper or canvas.
In the end, there is no right or wrong way to use colors... Everything is subjective, especially if you see them from the perspective of a person who has vision problems!
But is Apollonas blind or does he have something like color blindness? And if he is blind, how does he see and paint? How does he know the colors? Can people with vision problems paint? I got a little confused with all this, which is not at all clear in this particular book...
Reading the title, I expected all the pages to be full of sketches with bright colors. For there to be a color explosion... There are colors, but not as I had imagined.
A phrase that stayed with me from the book is: "Maybe it doesn't matter so much what color someone paints each thing!"
What matters is to keep doing what you like, in this case to keep painting, even if the colors don't match perfectly.
Everyone needs color in their life, even if they can't see it clearly... I wonder what our world would be like if everything around us was black and white? Probably dull and boring...
Ο Απόλλωνας είναι ένα αγοράκι που λατρεύει την ζωγραφική... Παίρνει τις μπογιές και ζωγραφίζει τα πάντα... Μόνο που ανακατεύει τα χρώματα... Βάφει πράσινα τα σύννεφα, την θάλασσα κίτρινη και τις μπανάνες μπλε... Μόλις οι μπογιές μένουν μόνες τους, κάνουν συμβούλιο για να βρουν μία λύση και χωρίζονται σε ομάδες... Επειδή όμως δεν συμφωνούν, καταλήγουν σε έναν ιδιαίτερο "πόλεμο"... Ξαφνικά, ανοίγει η πόρτα και ο Απόλλωνας μπαίνει στο δωμάτιό του... Και τότε, όλοι καταλαβαίνουν γιατί τελικά υπάρχει αυτό το υπέροχο χρωματικό μπέρδεμα...
Από μικρή λάτρευα την ζωγραφική! Αυτή την αγάπη, προσπαθώ τώρα να μεταδώσω στα παιδάκια μου... Μόλις άνοιξα το βιβλίο στην πρώτη σελίδα και είδα τις πολύχρωμες μουτζούρες, αμέσως σκέφτηκα τις πρώτες ζωγραφιές τους, που τις θεωρούσα αριστουργήματα.
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο με ανατρεπτικό τέλος, που τουλάχιστον σε εμένα, δημιούργησε ένα τσίμπημα στην καρδιά. Ήταν κάτι που πραγματικά δεν περίμενα... Ομολογώ ότι δεν το κατάλαβα από την αρχή...
Αφού διαβάσαμε αυτό το βιβλίο με τα παιδάκια μου, συζητήσαμε για την αξία των χρωμάτων στη ζωή μας, όπως και για το πώς θα μας φαινόταν, αν για παράδειγμα οι βάτραχοι ήταν ροζ!
Επίσης, για την ελευθερία της έκφρασης μέσα από την τέχνη και τον τρόπο που η απεριόριστη ανθρώπινη φαντασία μπορεί να αποτυπωθεί σε ένα χαρτί ή καμβά.
Τελικά, δεν υπάρχει σωστός ή λάθος τρόπος για να χρησιμοποιήσεις τα χρώματα... Όλα είναι υποκειμενικά, ειδικά αν τα δεις από την οπτική γωνία ενός ανθρώπου που έχει προβλήματα όρασης!
Ο Απόλλωνας όμως είναι τυφλός ή έχει κάτι σαν αχρωματοψία; Κι αν είναι τυφλός, πώς βλέπει και ζωγραφίζει; Πώς ξέρει τα χρώματα; Μπορούν τα άτομα με προβλήματα όρασης να ζωγραφίσουν; Μπερδεύτηκα λίγο με όλα αυτά, που δεν είναι καθόλου ξεκάθαρα στο συγκεκριμένο βιβλίο...
Διαβάζοντας τον τίτλο, περίμενα όλες οι σελίδες να είναι γεμάτες σκίτσα με έντονα χρώματα. Να υπάρχει μία χρωματική έκρηξη... Υπάρχουν χρώματα, αλλά όχι όπως το είχα στο νου μου.
Μία φράση που μου έμεινε από το βιβλίο είναι: "Ίσως δεν έχει τόσο σημασία τι χρώμα ζωγραφίζει κάποιος το καθετί"!
Σημασία είναι να συνεχίζεις να κάνεις αυτό που σου αρέσει, στην προκειμένη περίπτωση να ζωγραφίζεις, κι ας μην ταιριάζουν τέλεια τα χρώματα.
Όλοι έχουν ανάγκη από χρώμα στη ζωή τους, ακόμα κι αν δεν το βλέπουν καθαρά... Άραγε πώς θα ήταν ο κόσμος μας, αν όλα γύρω μας ήταν ασπρόμαυρα; Μάλλον μουντά και βαρετά...