I bought it out of desperation, as our little one is about to turn one soon (we continue breastfeeding, regarding milk besides solid foods) and unfortunately, his sleep is still fragmented, waking up every hour and a half.
This particular book is, beyond inhumane and incomplete because it does not address the situations of breastfeeding babies.
Besides this, it promotes the controlled crying method. The child cries for 3 to 4 days (the happy scenario) continuously in their crib, and after deciding that no matter how much they cry, scream, vomit, etc., they will not get their way, they will stop crying and simply internalize whatever anxiety they have from that point onward. It goes without saying that the caregiver does not pick them up, does not give them water, does absolutely nothing, just stays next to them and talks to them... 'now we are teaching you to sleep...' and chaos ensues. Terrible sleep training...
It is for parents who can handle hearing their child cry with sobs (not all babies are the same, some cry a little and others more) but are determined to break the will of the infant and show them who is really in charge... The book states that the child may cry for a long time but we must not give in... Leaving a baby to cry, even if you are next to them, for a long time is abuse. Period. And all the rest are unfortunate findings to cover the mental, nervous, and physical inadequacy of the parent who wants a quick solution... It’s the well-known saying "Let them cry a little." Of course... This approach is easier than continuously providing tenderness... Personally, I am in favor of the child's autonomy in sleep, however in a way that does not cause stress to the child, no matter how long this process takes... In short, having read this book twice to make sure I understood the meanings, I confess that in our situation it not only had no effect but caused greater damage during the two hours we applied it... Sorry that we cannot bear the image of a baby drowning in tears sitting in the crib with their arms raised to be picked up... There is nothing worse in this when we talk about this age range... It is seen as terrible by those who simply cannot handle much... But that’s how children are... Insatiable for attention, love, and tenderness, and this is what every parent is called to manage in a constructive way in this precious bidirectional love relationship...
Therefore, I do not recommend it. It is the controlled crying method and nothing else...
Το αγόρασα έχοντας απελπιστεί, καθώς κλείνει χρόνο ο μικρός μας σε λίγο (συνεχίζουμε με θηλασμό, όσον αφορά στο γάλα εκτός από τις στερεές τροφές) και δυστυχώς ο ύπνος του είναι διακεκομμένος ακόμη, του τύπου ξυπνάει ανα μιάμιση ώρα..
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι, πέρα από απάνθρωπο και ελλιπές διότι δεν αναφέρεται στις περιοτωσεις μωρών που θηλάζουν.
Εκτός από αυτό αναδεικνύει τη μέθοδο ελεγχόμενου κλαματος. Το πάιδι χτυπιεται 3 με 4 μέρες (το ευτυχες σενάριο) συνεχόμενα στην κουνια του και αφού πάρει απόφαση ότι όσο και να κλαψει, φωνάξει, κάνει εμετό κλπ κλπ, δε θα περάσει το δικό του, θα σταματήσει το κλάμα και απλά θα εσωτερικέυει ό, τι άγχος έχει από εκείνο το χρονικο σημείο κι έπειτα.. Εννοείται ότι ο φροντιστής του δεν το παίρνει αγκαλιά, δεν του δίνει νερό δεν κάνει τπτ απολύτως απλά είναι δίπλα του και του μιλάει.. 'τώρα σε μαθαίνουμε να κοιμάσαι..' και από πίσω ο χαμός.. Τρομερή εκπαίδευση ύπνου...
Είναι για γονείς που αντέχουν να ακούνε το παιδί τους να κλαιει με λυγμούς (δεν είναι όλα τα μωρά ίδια αλλά κλαινε λίγο και άλλα πιο πολύ) αλλά είναι αποφασισμένοι να σπάσουν το τσαμπουκά στο βρέφος και να του δείξουν ποιος κάνει πραγνατικα κουμάντο... Στο βιβλίο γράφει ότι μπορεί το παιδί να κλαιει για ώρα αλλά δεν πρεπει να υποκυψουμε..Το να αφηνεις ένα μωρό να κλαιει, ακόμα κι αν είσαι δίπλα του, για ώρα είναι κακοποίηση. Τελεία. Και όλα τα υπόλοιπα είναι ευρήματα άτυχη για να καλύψει ο γονιός που θέλει τη γρήγορη λυση την ψυχική, νευρική και σωματική ανεπαρκεια του.. Είναι το γνωστό τσιτάτο "Άσε το και λίγο να κλάψει". Φυσικά... Πιο εύκολη είναι αυτή η αντιμετώπιση από τη συνεχή προσφορά τρυφερότητας.. Προσωπικά είμαι υπέρ της αυτονομησης του παιδιού στον ύπνο, ωστόσο με τρόπο που δε θα προακαλεσει στρες στο ίδιο το παιδί, όσο χρόνο κι αν απαιτεί αυτή η διαδικασία.. Με λίγα λόγια, έχοντας διαβάσει δις το εν λόγω βιβλίο, προκειμένου να σιγουρευτώ ότι έχω καταλάβει τα νοήματα, ομολογώ πως στη δικη μας περιοτωση οχι μόνο δεν είχε αποτέλεσμα αλλά έκανε για το 2ωρο εκείνο που το εφαρμόσαμε μεγαλύτερη ζημιά.. Συγγνώμη που δεν αντέχουμε στην εικόνα ενός μωρού να πνίγεται στο κλάμα καθιστός στην κούνια με τα χερια υψωμενα να το πάρουμε αγκαλιά.. Δεν υπάρχει τίποτα χείριστικο σε αυτό όταν μιλάμε για αυτό το ηλικιακο φάσμα.. Χείριστικο το βλέπουν όσοι απλά δεν μπορούν πολλά πολλά... Αλλά έτσι είναι τα παιδιά.. Αχόρταγα προσοχής, αγάπης και τρυφερότητας και αυτό είναι που καλείται κάθε γονιός να διαχειριστεί με εποιοκοδομητικο τρόπο σε αυτή την πολύτιμη αμφίδρομης αγάπης σχέση...
Συνεπώς δεν το προτείνω. Είναι η μέθοδος ελεγχόμενου κλαματος και τίποτε άλλο..