Eight years have passed since the Battle of the Serpent. At the Frozen Castle in the north, Lady Nor of the Court of...
A hunted queen.
An dangerous prince.
And a mission that could destroy them both.
Eight years have passed since the Battle of the Serpent. At the Frozen Castle in the north, Lady Nor of the Court of Teeth has taken power... and is preparing her revenge.
Suren, the true queen of the Court of Teeth and the only one who has the power to control her mother, Lady...
Eight years have passed since the Battle of the Serpent. At the Frozen Castle in the north, Lady Nor of the Court of Teeth has taken power... and is preparing her revenge.
Suren, the true queen of the Court of Teeth and the only one who has the power to control her mother, Lady Nor, has escaped to the mortal world. She believes that everyone has forgotten her, but she is wrong.
Soon Suren will need to guard her heart against a charming yet manipulative prince she cannot trust, and face her fears, which she thought she had left behind.
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
The Throne of the Captive continues the story of Oak and Ren and – unlike the first book – here the perspective is focused on Oak, which completely changes the dynamic. This means we get to know his thoughts and dilemmas better, but at the same time, Ren becomes more mysterious, which for me was both a positive and a negative. On one hand, I wanted to understand her more. On the other hand, it maintained an interesting tension in how we manage trust.
I really liked the way Oak deals with his relationship with Ren – that there is still something there, even though everything pulls them to stand against each other. There is intense emotional charge, and I liked that Oak, although sweeter as a character, is forced here to become tougher. Ren, on the contrary, remains complex and tough, but she doesn’t give herself easily – and that worked for me.
The finale? It reminded me quite a bit of the feel of the Heartless Prince trilogy (which I personally love), in the way betrayal and trust intertwine. There were moments that kept me reading non-stop and I can't wait for the next installment.
If you liked the first one, I believe the second will satisfy you even more – it’s more mature, more "political," and has a lot of intensity in the relationships.
Ο Θρόνος του Αιχμαλώτου συνεχίζει την ιστορία του Όουκ και της Ρεν και – σε αντίθεση με το πρώτο βιβλίο – εδώ η οπτική επικεντρώνεται στον Όουκ, κάτι που αλλάζει τελείως τη δυναμική. Αυτό σημαίνει πως γνωρίζουμε καλύτερα τις σκέψεις και τα διλήμματά του, αλλά ταυτόχρονα η Ρεν γίνεται πιο μυστηριώδης, κάτι που για εμένα ήταν και θετικό και αρνητικό. Από τη μία, ήθελα να την καταλάβω περισσότερο. Από την άλλη, κράτησε μια ενδιαφέρουσα ένταση στο πώς διαχειριζόμαστε την εμπιστοσύνη.
Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ο Όουκ αντιμετωπίζει τη σχέση του με τη Ρεν – το ότι υπάρχει ακόμα κάτι εκεί, παρόλο που όλα τους τραβάνε προς το να σταθούν απέναντι. Υπάρχει έντονη συναισθηματική φόρτιση, και μου άρεσε που ο Όουκ, αν και πιο γλυκός σαν χαρακτήρας, αναγκάζεται εδώ να γίνει πιο σκληρός. Η Ρεν, αντίθετα, παραμένει πολύπλοκη και σκληροτράχηλη, αλλά δεν σου δίνεται εύκολα – και αυτό δούλεψε για μένα.
Το φινάλε; Μου θύμισε αρκετά την αίσθηση της τριλογίας του Σκληρόκαρδου Πρίγκιπα (που προσωπικά αγαπώ), με τον τρόπο που η προδοσία και η εμπιστοσύνη πλέκονται μεταξύ τους. Είχε στιγμές που με κράτησαν να διαβάζω χωρίς σταματημό και ανυπομονώ για τη συνέχεια.
Αν σας άρεσε το πρώτο, πιστεύω πως το δεύτερο θα σας ικανοποιήσει ακόμα περισσότερο – είναι πιο ώριμο, πιο "πολιτικό" και έχει πολλή ένταση στις σχέσεις.
The Throne of the Captive continues the story of Oak and Ren and – unlike the first book – here the perspective is focused on Oak, which completely changes the dynamic. This means we get to know his thoughts and dilemmas better, but at the same time, Ren becomes more mysterious, which for me was both a positive and a negative. On one hand, I wanted to understand her more. On the other hand, it maintained an interesting tension in how we manage trust.
I really liked the way Oak deals with his relationship with Ren – that there is still something there, even though everything pulls them to stand against each other. There is intense emotional charge, and I liked that Oak, although sweeter as a character, is forced here to become tougher. Ren, on the contrary, remains complex and tough, but she doesn’t give herself easily – and that worked for me.
The finale? It reminded me quite a bit of the feel of the Heartless Prince trilogy (which I personally love), in the way betrayal and trust intertwine. There were moments that kept me reading non-stop and I can't wait for the next installment.
If you liked the first one, I believe the second will satisfy you even more – it’s more mature, more "political," and has a lot of intensity in the relationships.
Ο Θρόνος του Αιχμαλώτου συνεχίζει την ιστορία του Όουκ και της Ρεν και – σε αντίθεση με το πρώτο βιβλίο – εδώ η οπτική επικεντρώνεται στον Όουκ, κάτι που αλλάζει τελείως τη δυναμική. Αυτό σημαίνει πως γνωρίζουμε καλύτερα τις σκέψεις και τα διλήμματά του, αλλά ταυτόχρονα η Ρεν γίνεται πιο μυστηριώδης, κάτι που για εμένα ήταν και θετικό και αρνητικό. Από τη μία, ήθελα να την καταλάβω περισσότερο. Από την άλλη, κράτησε μια ενδιαφέρουσα ένταση στο πώς διαχειριζόμαστε την εμπιστοσύνη.
Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ο Όουκ αντιμετωπίζει τη σχέση του με τη Ρεν – το ότι υπάρχει ακόμα κάτι εκεί, παρόλο που όλα τους τραβάνε προς το να σταθούν απέναντι. Υπάρχει έντονη συναισθηματική φόρτιση, και μου άρεσε που ο Όουκ, αν και πιο γλυκός σαν χαρακτήρας, αναγκάζεται εδώ να γίνει πιο σκληρός. Η Ρεν, αντίθετα, παραμένει πολύπλοκη και σκληροτράχηλη, αλλά δεν σου δίνεται εύκολα – και αυτό δούλεψε για μένα.
Το φινάλε; Μου θύμισε αρκετά την αίσθηση της τριλογίας του Σκληρόκαρδου Πρίγκιπα (που προσωπικά αγαπώ), με τον τρόπο που η προδοσία και η εμπιστοσύνη πλέκονται μεταξύ τους. Είχε στιγμές που με κράτησαν να διαβάζω χωρίς σταματημό και ανυπομονώ για τη συνέχεια.
Αν σας άρεσε το πρώτο, πιστεύω πως το δεύτερο θα σας ικανοποιήσει ακόμα περισσότερο – είναι πιο ώριμο, πιο "πολιτικό" και έχει πολλή ένταση στις σχέσεις.
Eight years have passed since the Battle of the Serpent. At the Frozen Castle in the north, Lady Nor of the Court of Teeth has taken power... and is preparing her revenge.
Suren, the true queen of the Court of Teeth and the only one who has the power to control her mother, Lady Nor, has escaped to the mortal world. She believes that everyone has forgotten her, but she is wrong.
Soon Suren will need to guard her heart against a charming yet manipulative prince she cannot trust, and face her fears, which she thought she had left behind.
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
The Throne of the Captive continues the story of Oak and Ren and – unlike the first book – here the perspective is focused on Oak, which completely changes the dynamic. This means we get to know his thoughts and dilemmas better, but at the same time, Ren becomes more mysterious, which for me was both a positive and a negative. On one hand, I wanted to understand her more. On the other hand, it maintained an interesting tension in how we manage trust.
I really liked the way Oak deals with his relationship with Ren – that there is still something there, even though everything pulls them to stand against each other. There is intense emotional charge, and I liked that Oak, although sweeter as a character, is forced here to become tougher. Ren, on the contrary, remains complex and tough, but she doesn’t give herself easily – and that worked for me.
The finale? It reminded me quite a bit of the feel of the Heartless Prince trilogy (which I personally love), in the way betrayal and trust intertwine. There were moments that kept me reading non-stop and I can't wait for the next installment.
If you liked the first one, I believe the second will satisfy you even more – it’s more mature, more "political," and has a lot of intensity in the relationships.
Ο Θρόνος του Αιχμαλώτου συνεχίζει την ιστορία του Όουκ και της Ρεν και – σε αντίθεση με το πρώτο βιβλίο – εδώ η οπτική επικεντρώνεται στον Όουκ, κάτι που αλλάζει τελείως τη δυναμική. Αυτό σημαίνει πως γνωρίζουμε καλύτερα τις σκέψεις και τα διλήμματά του, αλλά ταυτόχρονα η Ρεν γίνεται πιο μυστηριώδης, κάτι που για εμένα ήταν και θετικό και αρνητικό. Από τη μία, ήθελα να την καταλάβω περισσότερο. Από την άλλη, κράτησε μια ενδιαφέρουσα ένταση στο πώς διαχειριζόμαστε την εμπιστοσύνη.
Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ο Όουκ αντιμετωπίζει τη σχέση του με τη Ρεν – το ότι υπάρχει ακόμα κάτι εκεί, παρόλο που όλα τους τραβάνε προς το να σταθούν απέναντι. Υπάρχει έντονη συναισθηματική φόρτιση, και μου άρεσε που ο Όουκ, αν και πιο γλυκός σαν χαρακτήρας, αναγκάζεται εδώ να γίνει πιο σκληρός. Η Ρεν, αντίθετα, παραμένει πολύπλοκη και σκληροτράχηλη, αλλά δεν σου δίνεται εύκολα – και αυτό δούλεψε για μένα.
Το φινάλε; Μου θύμισε αρκετά την αίσθηση της τριλογίας του Σκληρόκαρδου Πρίγκιπα (που προσωπικά αγαπώ), με τον τρόπο που η προδοσία και η εμπιστοσύνη πλέκονται μεταξύ τους. Είχε στιγμές που με κράτησαν να διαβάζω χωρίς σταματημό και ανυπομονώ για τη συνέχεια.
Αν σας άρεσε το πρώτο, πιστεύω πως το δεύτερο θα σας ικανοποιήσει ακόμα περισσότερο – είναι πιο ώριμο, πιο "πολιτικό" και έχει πολλή ένταση στις σχέσεις.
The Throne of the Captive continues the story of Oak and Ren and – unlike the first book – here the perspective is focused on Oak, which completely changes the dynamic. This means we get to know his thoughts and dilemmas better, but at the same time, Ren becomes more mysterious, which for me was both a positive and a negative. On one hand, I wanted to understand her more. On the other hand, it maintained an interesting tension in how we manage trust.
I really liked the way Oak deals with his relationship with Ren – that there is still something there, even though everything pulls them to stand against each other. There is intense emotional charge, and I liked that Oak, although sweeter as a character, is forced here to become tougher. Ren, on the contrary, remains complex and tough, but she doesn’t give herself easily – and that worked for me.
The finale? It reminded me quite a bit of the feel of the Heartless Prince trilogy (which I personally love), in the way betrayal and trust intertwine. There were moments that kept me reading non-stop and I can't wait for the next installment.
If you liked the first one, I believe the second will satisfy you even more – it’s more mature, more "political," and has a lot of intensity in the relationships.
Ο Θρόνος του Αιχμαλώτου συνεχίζει την ιστορία του Όουκ και της Ρεν και – σε αντίθεση με το πρώτο βιβλίο – εδώ η οπτική επικεντρώνεται στον Όουκ, κάτι που αλλάζει τελείως τη δυναμική. Αυτό σημαίνει πως γνωρίζουμε καλύτερα τις σκέψεις και τα διλήμματά του, αλλά ταυτόχρονα η Ρεν γίνεται πιο μυστηριώδης, κάτι που για εμένα ήταν και θετικό και αρνητικό. Από τη μία, ήθελα να την καταλάβω περισσότερο. Από την άλλη, κράτησε μια ενδιαφέρουσα ένταση στο πώς διαχειριζόμαστε την εμπιστοσύνη.
Μου άρεσε πολύ ο τρόπος που ο Όουκ αντιμετωπίζει τη σχέση του με τη Ρεν – το ότι υπάρχει ακόμα κάτι εκεί, παρόλο που όλα τους τραβάνε προς το να σταθούν απέναντι. Υπάρχει έντονη συναισθηματική φόρτιση, και μου άρεσε που ο Όουκ, αν και πιο γλυκός σαν χαρακτήρας, αναγκάζεται εδώ να γίνει πιο σκληρός. Η Ρεν, αντίθετα, παραμένει πολύπλοκη και σκληροτράχηλη, αλλά δεν σου δίνεται εύκολα – και αυτό δούλεψε για μένα.
Το φινάλε; Μου θύμισε αρκετά την αίσθηση της τριλογίας του Σκληρόκαρδου Πρίγκιπα (που προσωπικά αγαπώ), με τον τρόπο που η προδοσία και η εμπιστοσύνη πλέκονται μεταξύ τους. Είχε στιγμές που με κράτησαν να διαβάζω χωρίς σταματημό και ανυπομονώ για τη συνέχεια.
Αν σας άρεσε το πρώτο, πιστεύω πως το δεύτερο θα σας ικανοποιήσει ακόμα περισσότερο – είναι πιο ώριμο, πιο "πολιτικό" και έχει πολλή ένταση στις σχέσεις.
