Pessoa was extremely prolific, signing his works with his own name as well as using the names of fictional characters ("heteronyms") that he created, many of whom held extreme views.
Politically, he was anything but an anarchist. As he described himself, he was a conservative of the British type and believed in his own form of nationalism. He supported the coups of 1917 and 1927 as a transition from a period of instability in Portugal to a new constitutional normality. Disappointed by Salazar's dictatorship, he criticized it and faced censorship. Throughout his life, he was involved with mysticism and spiritualism and maintained personal relationships with the notorious Aleister Crowley.
He signed "The Anarchist Banker" with his real name. With ideas that intertwine anarcho-capitalism with the philosophy of anarcho-individualism and Stirner's philosophy (see Max Stirner), "The Anarchist Banker" could range from farce and satire to a way of popularizing a "personal" anarchism, without constituting any clear ideology of anarchy. However, it provides much food for thought. The counterargument to this oxymoron could vindicate Trotsky, who characterized anarchism as "bourgeois liberalism without police."
Pessoa refers to various theories and ideological frameworks, which, however, require a cognitive background to be understood in their entirety. This may possibly challenge the reader.
O Πεσσόα υπήρξε πολυγραφότατος τόσο υπογράφοντας τα έργα του με το όνομα του όσο και χρησιμοποιώντας τα ονόματα φανταστικών χαρακτήρων («ετερώνυμα») που έπλαθε και που πολλές φορές είχαν ακραίες απόψεις.
Πολιτικά, μόνο αναρχικός δεν ήτανε. Όπως είχε περιγράψει τον εαυτό του, ήταν συντηρητικός βρετανικού τύπου και πίστευε σε έναν δικό του εθνικισμό. Τάχθηκε υπέρ των πραξικοπημάτων του 1917 και 1927 ως μετάβαση από μια περίοδο αστάθειας στην Πορτογαλία προς μια νέα συνταγματική κανονικότητα. Απογοητευμένος από τη δικτατορία Σαλαζάρ την επέκρινε και λογοκρίθηκε. Στη ζωή του ενεπλάκη με τον μυστικισμό και το πνευματισμό και διατηρούσε προσωπικές σχέσεις με τον περιβόητο Άλιστερ Κρόουλι.
Τον «αναρχικό τραπεζίτη» τον υπέγραψε με το κανονικό του όνομα. Με ιδέες που μπλέκουν τον αναρχοκαπιταλισμό με την φιλοσοφία του αναρχοατομικισμού και τη στιρνερική φιλοσοφία (δες Μαξ Στίρνερ), «Ο Αναρχικός Τραπεζίτης» θα μπορούσε να είναι από φάρσα και σάτιρα έως ένας τρόπος εκλαΐκευσης ενός «προσωπικού» αναρχισμού, χωρίς να αποτελεί κάποια σαφή ιδεολογία αναρχίας. Ωστόσο δίνει πολλή τροφή για σκέψη. Ο αντίλογος σε αυτό το οξύμωρο σχήμα θα μπορούσε να δικαιώσει τον Τρόσκι που είχε χαρακτηρίσει τον αναρχισμό ως «αστικό φιλελευθερισμό χωρίς αστυνομία».
Ο Πεσσόα αναφέρεται σε διάφορες θεωρίες και ιδεολογικά σχήματα, τα οποία όμως χρειάζονται ένα γνωστικό υπόβαθρο για να κατανοηθούν σε ολόκληρη την έκταση τους. Και αυτό ενδεχομένως να δυσκολέψει τον αναγνώστη.