Mayve and Danny Conroy grow up in the Dutch House, an impressive mansion in the outskirts of Philadelphia. One day their mother unexpectedly leaves, and shortly thereafter their father brings home a...
Mayve and Danny Conroy grow up in the Dutch House, an impressive mansion in the outskirts of Philadelphia. One day their mother unexpectedly leaves, and shortly thereafter their father brings home a new woman, Andrea. Her arrival will mark the end of their childhood.
Is something lost that you spend a lifetime trying to find again? Mayve and Danny are exiled...
Mayve and Danny Conroy grow up in the Dutch House, an impressive mansion in the outskirts of Philadelphia. One day their mother unexpectedly leaves, and shortly thereafter their father brings home a new woman, Andrea. Her arrival will mark the end of their childhood.
Is something lost that you spend a lifetime trying to find again? Mayve and Danny are exiled from the Dutch House, but for decades they struggle to return to it. They futilely knock on the door of the past, waiting for someone to open it for them ― and in this way, they let life pass by.
Our fate is our childhood, says Ann Patchett, one of the most distinguished voices in contemporary American fiction. In the Dutch House, the author delivers the story of three generations of a family, presenting an unforgettable tribute to sibling love and the power of forgiveness.
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
"The 'Dutch House' was a book that unfortunately did not meet my expectations. In my opinion, the characters in the book were lifeless and uninteresting, and the story did not give you any reason to continue reading. The third-person narration simply made me observe the plot from a distance and not 'live' the events (unlike other books I have read that, despite the third-person narration, manage to make you feel connected to the story). Unfortunately, I did not sympathize with the heroes of the book nor did I emotionally bond with any of them. The frequent time jumps bothered me, resulting in confusion about whether what I was reading at that moment referred to the present or the past. Additionally, the fact that certain events were dropped like a bomb and briefly mentioned instead of being analyzed was a huge flaw for me, an unsuccessful attempt by the author to hasten the events and the overall flow of the story.
However, one could argue (and I acknowledge it) that the most interesting character of the book was the mother, Elsa, as there was a mystery surrounding her name from the beginning of the story, and due to her character, she managed to become beloved by the audience.
The writing of the story did not impress me, nor do I consider it remarkable. I found it lifeless, with the main focus being the presentation of events rather than delving into them. Lack of plot. It reminded me more of a screenplay than a novel.
For a more detailed review, visit my channel on Youtube: The Little Bookworm."
Το "Ολλανδέζικο σπίτι" ήταν ένα βιβλίο που δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου. Κατά την γνώμη μου, οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν άψυχοι και αδιάφοροι και η ιστορία δεν σου έδινε λόγους για να διαβάσεις παρακάτω. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση με έκανε απλά να βλέπω την υπόθεση από απόσταση και να μην "ζω" τα γεγονότα (εν αντιθέσει με άλλα βιβλία που έχω διαβάσει που παρά την τριτοπρόσωπη αφήγηση, καταφέρνουν να σε κάνουν ένα με την ιστορία). Δυστυχώς, δεν συμπάθησα τους ήρωες του βιβλίου ούτε και δέθηκα με κάποιον από αυτούς συναισθηματικά. Με ενόχλησαν τα συχνά πισωγυρίσματα στον χρόνο με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση σχετικά με το αν τα όσα διάβαζα εκείνη τη στιγμή αναφέρονταν στο παρόν ή το παρελθόν. Ακόμη, το γεγονός ότι κάποια γεγονότα έσκαγαν σα βόμβα και αναφέρονταν συνοπτικά αντί να αναλυθούν ήταν για μένα ένα τεράστιο φάουλ της συγγραφέως, μια προσπάθεια να επισπεύσεις ανεπιτυχώς τα γεγονότα και τη ροή της ιστορίας γενικότερα.
Θα μπορούσε, ωστόσο, να πει κανείς (και το αναγνωρίζω) ότι ο πιο ενδιαφέρον, ίσως, χαρακτήρας του βιβλίου ήταν η μητέρα, η Έλνα, καθώς υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από το όνομά της ήδη από την αρχή της ιστορίας και λόγω του χαρακτήρα της κατάφερε να γίνει αγαπητή στο κοινό.
Η γραφή της ιστορίας δεν με εντυπωσίασε, ούτε και θεωρώ ότι είχε κάτι το αξιοθαύμαστο. Τη βρήκα άψυχη και με κύριο γνώμονα την παράθεση γεγονότων κι όχι την εμβάθυνση σε αυτά. Έλλειψη πλοκής. Θύμιζε περισσότερο σενάριο, παρά μυθιστόρημα.
Αναλυτικότερη κριτική και στο κανάλι μου στο Youtube: Η Μικρή Βιβλιοφάγος
"The 'Dutch House' was a book that unfortunately did not meet my expectations. In my opinion, the characters in the book were lifeless and uninteresting, and the story did not give you any reason to continue reading. The third-person narration simply made me observe the plot from a distance and not 'live' the events (unlike other books I have read that, despite the third-person narration, manage to make you feel connected to the story). Unfortunately, I did not sympathize with the heroes of the book nor did I emotionally bond with any of them. The frequent time jumps bothered me, resulting in confusion about whether what I was reading at that moment referred to the present or the past. Additionally, the fact that certain events were dropped like a bomb and briefly mentioned instead of being analyzed was a huge flaw for me, an unsuccessful attempt by the author to hasten the events and the overall flow of the story.
However, one could argue (and I acknowledge it) that the most interesting character of the book was the mother, Elsa, as there was a mystery surrounding her name from the beginning of the story, and due to her character, she managed to become beloved by the audience.
The writing of the story did not impress me, nor do I consider it remarkable. I found it lifeless, with the main focus being the presentation of events rather than delving into them. Lack of plot. It reminded me more of a screenplay than a novel.
For a more detailed review, visit my channel on Youtube: The Little Bookworm."
Το "Ολλανδέζικο σπίτι" ήταν ένα βιβλίο που δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου. Κατά την γνώμη μου, οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν άψυχοι και αδιάφοροι και η ιστορία δεν σου έδινε λόγους για να διαβάσεις παρακάτω. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση με έκανε απλά να βλέπω την υπόθεση από απόσταση και να μην "ζω" τα γεγονότα (εν αντιθέσει με άλλα βιβλία που έχω διαβάσει που παρά την τριτοπρόσωπη αφήγηση, καταφέρνουν να σε κάνουν ένα με την ιστορία). Δυστυχώς, δεν συμπάθησα τους ήρωες του βιβλίου ούτε και δέθηκα με κάποιον από αυτούς συναισθηματικά. Με ενόχλησαν τα συχνά πισωγυρίσματα στον χρόνο με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση σχετικά με το αν τα όσα διάβαζα εκείνη τη στιγμή αναφέρονταν στο παρόν ή το παρελθόν. Ακόμη, το γεγονός ότι κάποια γεγονότα έσκαγαν σα βόμβα και αναφέρονταν συνοπτικά αντί να αναλυθούν ήταν για μένα ένα τεράστιο φάουλ της συγγραφέως, μια προσπάθεια να επισπεύσεις ανεπιτυχώς τα γεγονότα και τη ροή της ιστορίας γενικότερα.
Θα μπορούσε, ωστόσο, να πει κανείς (και το αναγνωρίζω) ότι ο πιο ενδιαφέρον, ίσως, χαρακτήρας του βιβλίου ήταν η μητέρα, η Έλνα, καθώς υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από το όνομά της ήδη από την αρχή της ιστορίας και λόγω του χαρακτήρα της κατάφερε να γίνει αγαπητή στο κοινό.
Η γραφή της ιστορίας δεν με εντυπωσίασε, ούτε και θεωρώ ότι είχε κάτι το αξιοθαύμαστο. Τη βρήκα άψυχη και με κύριο γνώμονα την παράθεση γεγονότων κι όχι την εμβάθυνση σε αυτά. Έλλειψη πλοκής. Θύμιζε περισσότερο σενάριο, παρά μυθιστόρημα.
Αναλυτικότερη κριτική και στο κανάλι μου στο Youtube: Η Μικρή Βιβλιοφάγος
Mayve and Danny Conroy grow up in the Dutch House, an impressive mansion in the outskirts of Philadelphia. One day their mother unexpectedly leaves, and shortly thereafter their father brings home a new woman, Andrea. Her arrival will mark the end of their childhood.
Is something lost that you spend a lifetime trying to find again? Mayve and Danny are exiled from the Dutch House, but for decades they struggle to return to it. They futilely knock on the door of the past, waiting for someone to open it for them ― and in this way, they let life pass by.
Our fate is our childhood, says Ann Patchett, one of the most distinguished voices in contemporary American fiction. In the Dutch House, the author delivers the story of three generations of a family, presenting an unforgettable tribute to sibling love and the power of forgiveness.
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
"The 'Dutch House' was a book that unfortunately did not meet my expectations. In my opinion, the characters in the book were lifeless and uninteresting, and the story did not give you any reason to continue reading. The third-person narration simply made me observe the plot from a distance and not 'live' the events (unlike other books I have read that, despite the third-person narration, manage to make you feel connected to the story). Unfortunately, I did not sympathize with the heroes of the book nor did I emotionally bond with any of them. The frequent time jumps bothered me, resulting in confusion about whether what I was reading at that moment referred to the present or the past. Additionally, the fact that certain events were dropped like a bomb and briefly mentioned instead of being analyzed was a huge flaw for me, an unsuccessful attempt by the author to hasten the events and the overall flow of the story.
However, one could argue (and I acknowledge it) that the most interesting character of the book was the mother, Elsa, as there was a mystery surrounding her name from the beginning of the story, and due to her character, she managed to become beloved by the audience.
The writing of the story did not impress me, nor do I consider it remarkable. I found it lifeless, with the main focus being the presentation of events rather than delving into them. Lack of plot. It reminded me more of a screenplay than a novel.
For a more detailed review, visit my channel on Youtube: The Little Bookworm."
Το "Ολλανδέζικο σπίτι" ήταν ένα βιβλίο που δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου. Κατά την γνώμη μου, οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν άψυχοι και αδιάφοροι και η ιστορία δεν σου έδινε λόγους για να διαβάσεις παρακάτω. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση με έκανε απλά να βλέπω την υπόθεση από απόσταση και να μην "ζω" τα γεγονότα (εν αντιθέσει με άλλα βιβλία που έχω διαβάσει που παρά την τριτοπρόσωπη αφήγηση, καταφέρνουν να σε κάνουν ένα με την ιστορία). Δυστυχώς, δεν συμπάθησα τους ήρωες του βιβλίου ούτε και δέθηκα με κάποιον από αυτούς συναισθηματικά. Με ενόχλησαν τα συχνά πισωγυρίσματα στον χρόνο με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση σχετικά με το αν τα όσα διάβαζα εκείνη τη στιγμή αναφέρονταν στο παρόν ή το παρελθόν. Ακόμη, το γεγονός ότι κάποια γεγονότα έσκαγαν σα βόμβα και αναφέρονταν συνοπτικά αντί να αναλυθούν ήταν για μένα ένα τεράστιο φάουλ της συγγραφέως, μια προσπάθεια να επισπεύσεις ανεπιτυχώς τα γεγονότα και τη ροή της ιστορίας γενικότερα.
Θα μπορούσε, ωστόσο, να πει κανείς (και το αναγνωρίζω) ότι ο πιο ενδιαφέρον, ίσως, χαρακτήρας του βιβλίου ήταν η μητέρα, η Έλνα, καθώς υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από το όνομά της ήδη από την αρχή της ιστορίας και λόγω του χαρακτήρα της κατάφερε να γίνει αγαπητή στο κοινό.
Η γραφή της ιστορίας δεν με εντυπωσίασε, ούτε και θεωρώ ότι είχε κάτι το αξιοθαύμαστο. Τη βρήκα άψυχη και με κύριο γνώμονα την παράθεση γεγονότων κι όχι την εμβάθυνση σε αυτά. Έλλειψη πλοκής. Θύμιζε περισσότερο σενάριο, παρά μυθιστόρημα.
Αναλυτικότερη κριτική και στο κανάλι μου στο Youtube: Η Μικρή Βιβλιοφάγος
"The 'Dutch House' was a book that unfortunately did not meet my expectations. In my opinion, the characters in the book were lifeless and uninteresting, and the story did not give you any reason to continue reading. The third-person narration simply made me observe the plot from a distance and not 'live' the events (unlike other books I have read that, despite the third-person narration, manage to make you feel connected to the story). Unfortunately, I did not sympathize with the heroes of the book nor did I emotionally bond with any of them. The frequent time jumps bothered me, resulting in confusion about whether what I was reading at that moment referred to the present or the past. Additionally, the fact that certain events were dropped like a bomb and briefly mentioned instead of being analyzed was a huge flaw for me, an unsuccessful attempt by the author to hasten the events and the overall flow of the story.
However, one could argue (and I acknowledge it) that the most interesting character of the book was the mother, Elsa, as there was a mystery surrounding her name from the beginning of the story, and due to her character, she managed to become beloved by the audience.
The writing of the story did not impress me, nor do I consider it remarkable. I found it lifeless, with the main focus being the presentation of events rather than delving into them. Lack of plot. It reminded me more of a screenplay than a novel.
For a more detailed review, visit my channel on Youtube: The Little Bookworm."
Το "Ολλανδέζικο σπίτι" ήταν ένα βιβλίο που δυστυχώς δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες μου. Κατά την γνώμη μου, οι χαρακτήρες του βιβλίου ήταν άψυχοι και αδιάφοροι και η ιστορία δεν σου έδινε λόγους για να διαβάσεις παρακάτω. Η τριτοπρόσωπη αφήγηση με έκανε απλά να βλέπω την υπόθεση από απόσταση και να μην "ζω" τα γεγονότα (εν αντιθέσει με άλλα βιβλία που έχω διαβάσει που παρά την τριτοπρόσωπη αφήγηση, καταφέρνουν να σε κάνουν ένα με την ιστορία). Δυστυχώς, δεν συμπάθησα τους ήρωες του βιβλίου ούτε και δέθηκα με κάποιον από αυτούς συναισθηματικά. Με ενόχλησαν τα συχνά πισωγυρίσματα στον χρόνο με αποτέλεσμα να υπάρχει σύγχυση σχετικά με το αν τα όσα διάβαζα εκείνη τη στιγμή αναφέρονταν στο παρόν ή το παρελθόν. Ακόμη, το γεγονός ότι κάποια γεγονότα έσκαγαν σα βόμβα και αναφέρονταν συνοπτικά αντί να αναλυθούν ήταν για μένα ένα τεράστιο φάουλ της συγγραφέως, μια προσπάθεια να επισπεύσεις ανεπιτυχώς τα γεγονότα και τη ροή της ιστορίας γενικότερα.
Θα μπορούσε, ωστόσο, να πει κανείς (και το αναγνωρίζω) ότι ο πιο ενδιαφέρον, ίσως, χαρακτήρας του βιβλίου ήταν η μητέρα, η Έλνα, καθώς υπήρχε ένα μυστήριο γύρω από το όνομά της ήδη από την αρχή της ιστορίας και λόγω του χαρακτήρα της κατάφερε να γίνει αγαπητή στο κοινό.
Η γραφή της ιστορίας δεν με εντυπωσίασε, ούτε και θεωρώ ότι είχε κάτι το αξιοθαύμαστο. Τη βρήκα άψυχη και με κύριο γνώμονα την παράθεση γεγονότων κι όχι την εμβάθυνση σε αυτά. Έλλειψη πλοκής. Θύμιζε περισσότερο σενάριο, παρά μυθιστόρημα.
Αναλυτικότερη κριτική και στο κανάλι μου στο Youtube: Η Μικρή Βιβλιοφάγος
