Στο πρώτο μυθιστόρημά του μετά τη βράβευσή του με το Νομπέλ (2017), ο Καζούο Ισιγκούρο αφηγείται την ιστορία της Κλάρας, μιας Τεχνητής Φίλης με εκπληκτική παρατηρητικότητα και ιδιαίτερη ευαισθησία, η...
Στο πρώτο μυθιστόρημά του μετά τη βράβευσή του με το Νομπέλ (2017), ο Καζούο Ισιγκούρο αφηγείται την ιστορία της Κλάρας, μιας Τεχνητής Φίλης με εκπληκτική παρατηρητικότητα και ιδιαίτερη ευαισθησία, η οποία από τη θέση της στο κατάστημα, όπου πωλείται, παρακολουθεί με προσοχή τη συμπεριφορά όσων έρχονται για να ρίξουν μια ματιά, αλλά και όσων περνούν απ’ έξω,...
not a light subject, yet presented not heavily, with emphasis on the externalization of emotions, in a not at all distant future.
an unusual way of writing in my opinion, so that reading is clearly possible for completely different age groups.
always in my opinion, it gives a particularly positive version of AI / robot "replicants", in the style of the well-known film series blade runner (+ 2049), without there being any direct relation to it, in the book's theme and in the author's stance.
a very human novel, presented from an intelligent point of view, it flows quickly despite its, not small, size. perhaps also timely:
(a) to the extent that we tend to forget our human nature and the concepts of well-intentioned faith and hope, due to the modern, quite impersonal and "mechanistic" way of life, with an inherent reduction of awareness / empathy &
(b) to the extent that we adopt that technological progress can have a positive impact depending on the social and moral "denominator" chosen. provided, of course, that this progress does not remain in the hands of a few as a new oligarchy. Or as a means of indirect "immortality" in the hands of many.
there are, probably not presented in sufficient depth, two more interesting moral parameters, regarding:
(i) the possibility that in the end a new "species" is created, without the rights it might be entitled to after the "end" of whatever use...
(ii) the possibility that new permanent forms of inequality may arise, which may imply a technologically very advanced "middle ages" in terms of stratification and opportunities for personal progress and development.
όχι ελαφρύ θέμα, δοσμένο ωστόσο όχι βαριά, με έμφαση στην εξωτερίκευση συναισθημάτων, σε ένα, καθόλου μακρινό, μέλλον.
ιδιαίτερος τρόπος γραφής κατά τη γνώμη μου, έτσι ώστε να είναι σαφώς εφικτό το διάβασμα από εντελώς διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.
πάντα κατά τη γνώμη μου, δίνει μια ιδιαίτερα θετική εκδοχή ΑΙ/ ρομπότ "ρεπλικας", στα πρώτυπα της γνωστής κινηματογραφικής σειράς blade runner (+ 2049), χωρίς να υπάρχει καμία άμεση σχέση με αυτή, στο θέμα του βιβλίου και στη τοποθέτηση του συγγραφέα.
πολύ ανθρώπινο μυθιστόρημα δοσμενο από έξυπνη οπτική γωνία, ρέει γρήγορα παρά το, όχι μικρό, μέγεθος. ενδεχομένως δίπλα επίκαιρο:
(α) στο βαθμό που τείνουμε να ξεχνάμε την ανθρώπινη υπόσταση μας και τις έννοιες της καλώς εννοούμενης πίστης ή και της ελπίδας, λόγω του σύγχρονου, αρκετά απρόσωπου και "μηχανιστικου" τρόπου ζωής, με εγγενή ελάττωση της συναίσθησης/ ενσυναίσθησης &
(β) στο βαθμό που υιοθετούμε ότι η τεχνολογική εξέλιξη μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο ανάλογα με τον κοινωνικό και ηθικό "παρονομαστή" που επιλέγεται. αρκεί φυσικά αυτή η εξέλιξη να μην παραμένει σε χέρια λίγων ως νέα ολιγαρχία. Ή ως μέσο έμμεσης "αθανασίας" στα χέρια πολλών.
υπάρχουν, μάλλον όχι δοσμένες σε επαρκές βάθος, δύο ακόμα ενδιαφέρουσες ηθικές παράμετροι, αναφορικά με:
(i) την πιθανότητα που εν τέλει δημιουργείται ένα νέο "είδος", χωρίς τα δικαιώματα που ίσως θα δικαιούτο μετά το "πέρας" της όποιας χρήσης...
(ii) την πιθανότητα να προκύψουν νέες μόνιμες μορφές ανισότητας που ενδεχομένως υπονοούν έναν τεχνολογικά πολύ προηγμένο "μεσαίωνα" ως προς τη διαστρωμάτωση και τις ευκαιρίες προσωπικής εξέλιξης και ανάπτυξης.
not a light subject, yet presented not heavily, with emphasis on the externalization of emotions, in a not at all distant future.
an unusual way of writing in my opinion, so that reading is clearly possible for completely different age groups.
always in my opinion, it gives a particularly positive version of AI / robot "replicants", in the style of the well-known film series blade runner (+ 2049), without there being any direct relation to it, in the book's theme and in the author's stance.
a very human novel, presented from an intelligent point of view, it flows quickly despite its, not small, size. perhaps also timely:
(a) to the extent that we tend to forget our human nature and the concepts of well-intentioned faith and hope, due to the modern, quite impersonal and "mechanistic" way of life, with an inherent reduction of awareness / empathy &
(b) to the extent that we adopt that technological progress can have a positive impact depending on the social and moral "denominator" chosen. provided, of course, that this progress does not remain in the hands of a few as a new oligarchy. Or as a means of indirect "immortality" in the hands of many.
there are, probably not presented in sufficient depth, two more interesting moral parameters, regarding:
(i) the possibility that in the end a new "species" is created, without the rights it might be entitled to after the "end" of whatever use...
(ii) the possibility that new permanent forms of inequality may arise, which may imply a technologically very advanced "middle ages" in terms of stratification and opportunities for personal progress and development.
όχι ελαφρύ θέμα, δοσμένο ωστόσο όχι βαριά, με έμφαση στην εξωτερίκευση συναισθημάτων, σε ένα, καθόλου μακρινό, μέλλον.
ιδιαίτερος τρόπος γραφής κατά τη γνώμη μου, έτσι ώστε να είναι σαφώς εφικτό το διάβασμα από εντελώς διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.
πάντα κατά τη γνώμη μου, δίνει μια ιδιαίτερα θετική εκδοχή ΑΙ/ ρομπότ "ρεπλικας", στα πρώτυπα της γνωστής κινηματογραφικής σειράς blade runner (+ 2049), χωρίς να υπάρχει καμία άμεση σχέση με αυτή, στο θέμα του βιβλίου και στη τοποθέτηση του συγγραφέα.
πολύ ανθρώπινο μυθιστόρημα δοσμενο από έξυπνη οπτική γωνία, ρέει γρήγορα παρά το, όχι μικρό, μέγεθος. ενδεχομένως δίπλα επίκαιρο:
(α) στο βαθμό που τείνουμε να ξεχνάμε την ανθρώπινη υπόσταση μας και τις έννοιες της καλώς εννοούμενης πίστης ή και της ελπίδας, λόγω του σύγχρονου, αρκετά απρόσωπου και "μηχανιστικου" τρόπου ζωής, με εγγενή ελάττωση της συναίσθησης/ ενσυναίσθησης &
(β) στο βαθμό που υιοθετούμε ότι η τεχνολογική εξέλιξη μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο ανάλογα με τον κοινωνικό και ηθικό "παρονομαστή" που επιλέγεται. αρκεί φυσικά αυτή η εξέλιξη να μην παραμένει σε χέρια λίγων ως νέα ολιγαρχία. Ή ως μέσο έμμεσης "αθανασίας" στα χέρια πολλών.
υπάρχουν, μάλλον όχι δοσμένες σε επαρκές βάθος, δύο ακόμα ενδιαφέρουσες ηθικές παράμετροι, αναφορικά με:
(i) την πιθανότητα που εν τέλει δημιουργείται ένα νέο "είδος", χωρίς τα δικαιώματα που ίσως θα δικαιούτο μετά το "πέρας" της όποιας χρήσης...
(ii) την πιθανότητα να προκύψουν νέες μόνιμες μορφές ανισότητας που ενδεχομένως υπονοούν έναν τεχνολογικά πολύ προηγμένο "μεσαίωνα" ως προς τη διαστρωμάτωση και τις ευκαιρίες προσωπικής εξέλιξης και ανάπτυξης.
Στο πρώτο μυθιστόρημά του μετά τη βράβευσή του με το Νομπέλ (2017), ο Καζούο Ισιγκούρο αφηγείται την ιστορία της Κλάρας, μιας Τεχνητής Φίλης με εκπληκτική παρατηρητικότητα και ιδιαίτερη ευαισθησία, η οποία από τη θέση της στο κατάστημα, όπου πωλείται, παρακολουθεί με προσοχή τη συμπεριφορά όσων έρχονται για να ρίξουν μια ματιά, αλλά και όσων περνούν απ’ έξω, στον δρόμο. Και ελπίζει πως σύντομα κάποιος θα τη διαλέξει. Ένα βαθιά συγκινητικό βιβλίο που μας προσφέρει μια μοναδική άποψη του διαρκώς μεταβαλλόμενου κόσμου μας μέσα από τα μάτια μιας αξέχαστης αφηγήτριας. Η αριστοτεχνικά συγκρατημένη πρόζα του Ισιγκούρο ενισχύει τη συναισθηματική δύναμη και τη σπάνια τρυφερότητα του κειμένου, που διερευνά το πλέον θεμελιώδες ερώτημα: Τι σημαίνει στ’ αλήθεια ν’ αγαπάς;
Specifications are collected from official manufacturer websites. Please verify the specifications before proceeding with your final purchase. If you notice any problem you can report it here.
not a light subject, yet presented not heavily, with emphasis on the externalization of emotions, in a not at all distant future.
an unusual way of writing in my opinion, so that reading is clearly possible for completely different age groups.
always in my opinion, it gives a particularly positive version of AI / robot "replicants", in the style of the well-known film series blade runner (+ 2049), without there being any direct relation to it, in the book's theme and in the author's stance.
a very human novel, presented from an intelligent point of view, it flows quickly despite its, not small, size. perhaps also timely:
(a) to the extent that we tend to forget our human nature and the concepts of well-intentioned faith and hope, due to the modern, quite impersonal and "mechanistic" way of life, with an inherent reduction of awareness / empathy &
(b) to the extent that we adopt that technological progress can have a positive impact depending on the social and moral "denominator" chosen. provided, of course, that this progress does not remain in the hands of a few as a new oligarchy. Or as a means of indirect "immortality" in the hands of many.
there are, probably not presented in sufficient depth, two more interesting moral parameters, regarding:
(i) the possibility that in the end a new "species" is created, without the rights it might be entitled to after the "end" of whatever use...
(ii) the possibility that new permanent forms of inequality may arise, which may imply a technologically very advanced "middle ages" in terms of stratification and opportunities for personal progress and development.
όχι ελαφρύ θέμα, δοσμένο ωστόσο όχι βαριά, με έμφαση στην εξωτερίκευση συναισθημάτων, σε ένα, καθόλου μακρινό, μέλλον.
ιδιαίτερος τρόπος γραφής κατά τη γνώμη μου, έτσι ώστε να είναι σαφώς εφικτό το διάβασμα από εντελώς διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.
πάντα κατά τη γνώμη μου, δίνει μια ιδιαίτερα θετική εκδοχή ΑΙ/ ρομπότ "ρεπλικας", στα πρώτυπα της γνωστής κινηματογραφικής σειράς blade runner (+ 2049), χωρίς να υπάρχει καμία άμεση σχέση με αυτή, στο θέμα του βιβλίου και στη τοποθέτηση του συγγραφέα.
πολύ ανθρώπινο μυθιστόρημα δοσμενο από έξυπνη οπτική γωνία, ρέει γρήγορα παρά το, όχι μικρό, μέγεθος. ενδεχομένως δίπλα επίκαιρο:
(α) στο βαθμό που τείνουμε να ξεχνάμε την ανθρώπινη υπόσταση μας και τις έννοιες της καλώς εννοούμενης πίστης ή και της ελπίδας, λόγω του σύγχρονου, αρκετά απρόσωπου και "μηχανιστικου" τρόπου ζωής, με εγγενή ελάττωση της συναίσθησης/ ενσυναίσθησης &
(β) στο βαθμό που υιοθετούμε ότι η τεχνολογική εξέλιξη μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο ανάλογα με τον κοινωνικό και ηθικό "παρονομαστή" που επιλέγεται. αρκεί φυσικά αυτή η εξέλιξη να μην παραμένει σε χέρια λίγων ως νέα ολιγαρχία. Ή ως μέσο έμμεσης "αθανασίας" στα χέρια πολλών.
υπάρχουν, μάλλον όχι δοσμένες σε επαρκές βάθος, δύο ακόμα ενδιαφέρουσες ηθικές παράμετροι, αναφορικά με:
(i) την πιθανότητα που εν τέλει δημιουργείται ένα νέο "είδος", χωρίς τα δικαιώματα που ίσως θα δικαιούτο μετά το "πέρας" της όποιας χρήσης...
(ii) την πιθανότητα να προκύψουν νέες μόνιμες μορφές ανισότητας που ενδεχομένως υπονοούν έναν τεχνολογικά πολύ προηγμένο "μεσαίωνα" ως προς τη διαστρωμάτωση και τις ευκαιρίες προσωπικής εξέλιξης και ανάπτυξης.
not a light subject, yet presented not heavily, with emphasis on the externalization of emotions, in a not at all distant future.
an unusual way of writing in my opinion, so that reading is clearly possible for completely different age groups.
always in my opinion, it gives a particularly positive version of AI / robot "replicants", in the style of the well-known film series blade runner (+ 2049), without there being any direct relation to it, in the book's theme and in the author's stance.
a very human novel, presented from an intelligent point of view, it flows quickly despite its, not small, size. perhaps also timely:
(a) to the extent that we tend to forget our human nature and the concepts of well-intentioned faith and hope, due to the modern, quite impersonal and "mechanistic" way of life, with an inherent reduction of awareness / empathy &
(b) to the extent that we adopt that technological progress can have a positive impact depending on the social and moral "denominator" chosen. provided, of course, that this progress does not remain in the hands of a few as a new oligarchy. Or as a means of indirect "immortality" in the hands of many.
there are, probably not presented in sufficient depth, two more interesting moral parameters, regarding:
(i) the possibility that in the end a new "species" is created, without the rights it might be entitled to after the "end" of whatever use...
(ii) the possibility that new permanent forms of inequality may arise, which may imply a technologically very advanced "middle ages" in terms of stratification and opportunities for personal progress and development.
όχι ελαφρύ θέμα, δοσμένο ωστόσο όχι βαριά, με έμφαση στην εξωτερίκευση συναισθημάτων, σε ένα, καθόλου μακρινό, μέλλον.
ιδιαίτερος τρόπος γραφής κατά τη γνώμη μου, έτσι ώστε να είναι σαφώς εφικτό το διάβασμα από εντελώς διαφορετικές ηλικιακές ομάδες.
πάντα κατά τη γνώμη μου, δίνει μια ιδιαίτερα θετική εκδοχή ΑΙ/ ρομπότ "ρεπλικας", στα πρώτυπα της γνωστής κινηματογραφικής σειράς blade runner (+ 2049), χωρίς να υπάρχει καμία άμεση σχέση με αυτή, στο θέμα του βιβλίου και στη τοποθέτηση του συγγραφέα.
πολύ ανθρώπινο μυθιστόρημα δοσμενο από έξυπνη οπτική γωνία, ρέει γρήγορα παρά το, όχι μικρό, μέγεθος. ενδεχομένως δίπλα επίκαιρο:
(α) στο βαθμό που τείνουμε να ξεχνάμε την ανθρώπινη υπόσταση μας και τις έννοιες της καλώς εννοούμενης πίστης ή και της ελπίδας, λόγω του σύγχρονου, αρκετά απρόσωπου και "μηχανιστικου" τρόπου ζωής, με εγγενή ελάττωση της συναίσθησης/ ενσυναίσθησης &
(β) στο βαθμό που υιοθετούμε ότι η τεχνολογική εξέλιξη μπορεί να έχει θετικό αντίκτυπο ανάλογα με τον κοινωνικό και ηθικό "παρονομαστή" που επιλέγεται. αρκεί φυσικά αυτή η εξέλιξη να μην παραμένει σε χέρια λίγων ως νέα ολιγαρχία. Ή ως μέσο έμμεσης "αθανασίας" στα χέρια πολλών.
υπάρχουν, μάλλον όχι δοσμένες σε επαρκές βάθος, δύο ακόμα ενδιαφέρουσες ηθικές παράμετροι, αναφορικά με:
(i) την πιθανότητα που εν τέλει δημιουργείται ένα νέο "είδος", χωρίς τα δικαιώματα που ίσως θα δικαιούτο μετά το "πέρας" της όποιας χρήσης...
(ii) την πιθανότητα να προκύψουν νέες μόνιμες μορφές ανισότητας που ενδεχομένως υπονοούν έναν τεχνολογικά πολύ προηγμένο "μεσαίωνα" ως προς τη διαστρωμάτωση και τις ευκαιρίες προσωπικής εξέλιξης και ανάπτυξης.
